Από την υπεύθυνη Κτηνίατρο και ιδιοκτήτρια, Βασιλική Α.Νταβλούρου. BVM, GPCert(ExAP),MRCVS.- Αρχικό κείμενο 2014. Αναθεωρημένο κείμενο 2016.

 Σε αυτό το άρθρο θα βρείτε πληροφορίες σχετικά με την ασθένεια της Ερλιχίωσης στο σκύλο.

Θα ήθελα να τονίσω ότι όπως όλα τα άρθρα αυτής της ιστοσελίδας, έτσι και το συγκεκριμένο, έχουν ως μόνο σκοπό την ενημέρωση ανθρώπων που ασχολούνται με κτηνιατρικά θέματα. Είτε είναι οι ίδιοι ιδιοκτήτες κατοικιδίων ζώων είτε όχι. Δεν πρόκειται για επιστημονικά άρθρα  που απευθύνονται μόνον σε ειδικούς του κλάδου, γι'αυτό και η γλώσσα που χρησιμοποιώ είναι όσο το δυνατό πιο απλουστευμένη προκειμένου να γίνεται κατανοητή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όσα αναφέρονται, δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένα. Για κάθε άρθρο που δημοσιεύω σε αυτή την ιστοσελίδα γίνεται πολύωρη προετοιμασία-μελέτη και χρησιμοποιούνται πολλές έγκυρες επιστημονικές πηγές, σε συνδυασμό με την προσωπική μου γνώση και εμπειρία όλων των χρόνων ενασχόλησής μου με την κτηνιατρική επιστήμη. Στο τέλος κάθε άρθρου αναφέρονται οι πηγές από τις οποίες δανείστηκα τη γνώση για να σας τη μεταφέρω.

 

ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ λοιπόν,

ή αλλιώς,

Η ασθένεια από το ΤΣΙΜΠΟΥΡΙ!

Η Ερλιχίωση του σκύλου είναι δυστυχώς και αυτή (όπως και η Λεϊσμανίωση-Kαλα αζάρ) μια πολύ διαδεδομένη ασθένεια, που μπορεί να οδηγήσει ένα ζώο στο θάνατο, όταν η διάγνωσή της δεν γίνει έγκαιρα.

Οι ιδιοκτήτες σκύλων που ζουν στην Ελλάδα ή επισκέπτονται τη χώρα μας καθώς και χώρες όπου η νόσος ενδημεί (εμφανίζεται συχνά και με διάρκεια), θα πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με τους κινδύνους μετάδοσης της ασθένειας αυτής στα ζώα τους και να τους δίνονται οι απαραίτητες συμβουλές και οδηγίες προκειμένου να αναζητούν έγκαιρα τη βοήθεια Κτηνιάτρου!

 

Η προσωπική μου άποψη είναι πως η ασθένεια αυτή ενώ στην αντιμετώπισή της είναι πολύ πιο απλή από την Λεϊσμανίωση και η πλήρης ίαση του ζώου αρκετά πιο εφικτή,  μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη εξαιτίας κυρίως της ελλειπούς ενημέρωσης των ιδιοκτητών σκύλων σχετικά με τους κινδύνους από την "απλή" παρουσία τσιμπουριών πάνω στο ζώο τους. Αλλά και την ίδια την ασθένεια, προσωπικά θα την χαρακτήριζα πιο "σιωπηλή" και "ύπουλη" σε σχέση με την Λεϊσμανίωση.

Αυτό που εννοώ είναι πως οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων πλέον γνωρίζουν τη Σκνίπα και τη Λεϊσμανίωση, ενώ αγνοούν τους κινδύνους που απορρέουν από ένα "απλό" τσίμπημα από τσιμπούρι!

 

 Μία επίσης ενδιαφέρουσα κατά τη γνώμη μου παρατήρηση είναι πως ενώ και οι δύο είναι ασθένειες του "αίματος" του σκύλου, η Λεϊσμανίωση στην πλειοψηφία των περιστατικών εκδηλώνεται με την δερματική της μορφή την οποία οι περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων σήμερα είναι σε θέση να αναγνωρίσουν έγκαιρα! Η Ερλιχίωση όμως, δεν προκαλεί χαρακτηριστικές εξωτερικές αλλαγές στο ζώο παρά μόνον σε προχωρημένα στάδια όπου μπορεί να εμφανιστούν διάσπαρτες αιμορραγικές αλλοιώσεις στο σώμα του ζώου με τη μορφή "πετεχειών" ή "εκχυμώσεων". Ως αποτέλεσμα, όταν ο ιδιοκτήτης αντιληφθεί αυτές τις αλλοιώσεις πάνω στο σώμα του ζώου του, η νόσος να έχει ήδη προχωρήσει.

(Διάσπαρτες πετέχειες στο δέρμα ενός σκύλου που νοσούσε από χρόνια Ερλιχίωση. Φωτο. από το αρχείο του ιατρείου)

Η απουσία λοιπόν χαρακτηριστικών εξωτερικών αλλαγών στο σώμα του ζώου από τη νόσο της Ερλιχίωσης, μαζί με την ποικίλλη κλινική της εικόνα, ευθύνονται κυρίως για την συχνά καθυστερημένη διάγνωσή της και τότε δυσμενή πρόγνωσή της.

♦Είναι αλήθεια πως ένας τεράστιος αριθμός σκύλων στην χώρα μας υποφέρει από τη Λεϊσμανίωση (Καλα-αζάρ). Ένας επίσης μεγάλος αριθμός όμως, διαγιγνώσκεται καθημερινά αλλά και πεθαίνει από τη νόσο της Ερλιχίωσης.

♦Οι περισσότεροι τώρα πια ιδιοκτήτες σκύλων είναι ενημερωμένοι σχετικά με την ανάγκη προληπτικών εξετάσεων αίματος κάθε χειμώνα για τη Λεϊσμανίωση.

Η εμπειρία μου όμως μετά από 7 χρόνια εξάσκησης της Κτηνιατρικής στην Ελλάδα μου επιτρέπει να συμβουλεύσω πως στον ετήσιο αιματολογικό έλεγχο ενός σκύλου που είτε ζει είτε έχει ταξιδεύσει σε ενδημικές περιοχές (περιοχές όπου συναντάται συχνά η νόσος), θα πρέπει να προστεθεί και η εξέταση της Ερλιχίωσης (και άλλων ασθενειών μεταδιδόμενων από τσιμπούρια!!!) ή τουλάχιστον μιας ΓΕΝΙΚΗΣ αιματολογικής εξέτασης που δίνει πολύτιμες πληροφορίες οι οποίες όπως θα εξηγήσω παρακάτω θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην έγκαιρη διάγνωση της Ερλιχίωσης (ή άλλης παρόμοιας μεταδιδόμενης από τσιμπούρι ασθένειας). Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα μετά από τη διάγνωση της Ερλιχίωσης σε ένα μεγάλο αριθμό ζώων, στα περισσότερα από τα οποία το μόνο που ανέφεραν οι ιδιοκτήτες τους στο ιστορικό ήταν μια "μικρή" αδιαθεσία, μικρής διάρκειας "ανορεξία" (την οποία να σημειωθεί πως οι περισσότεροι ιδιοκτήτες απέδιδαν στην Καλοκαιρινή ζέστη) και γενικά ατονία του ζώου που σε καμία περίπτωση δεν θα παρέπεμπε σε κάτι πολύ σοβαρό. Σε άλλα περιστατικά, η διάγνωση έγινε (και εξέπληξε τόσο τους ιδιοκτήτες όσο και εμάς) από μια "απλή" χωλότητα και πρήξιμο στο πόδι (ή στα πόδια ) του ζώου και αυτό ήταν το μοναδικό στοιχείο που αναφέρθηκε στο ιστορικό!

Αξιοσημείωτο είναι επίσης, πως στην πλειοψηφία των περιστατικών που διαγνώσαμε με βαριά Ερλιχίωση στο ιατρείο μας, η απάντηση στην ερώτηση αν βρέθηκαν τσιμπούρια πάνω στο ζώο είτε πρόσφατα είτε στο παρελθόν, ήταν αρνητική!

Εδώ λοιπόν, θα ήθελα να τονίσω και να κάνω σαφές το εξής:

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΖΩΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΒΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ!!! Η νόσος μεταδίδεται μέσω τσιμπήματος . Αυτό σημαίνει πως οποιαδήποτε στιγμή το ζώο σας θα μπορούσε να έχει δεχθεί τσίμπημα από τσιμπούρι χωρίς αυτό να ζει απαραίτητα επάνω του!!!

 

ΜΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΕ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟ ΖΩΟ ΣΑΣ ΝΑ ΝΟΣΕΙ ΑΠΟ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΤΥΧΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙ!

 

Στο άρθρο αυτό ελπίζω να βρείτε χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με την αιτιολογία, συμπτωματολογία, διάγνωση , αντιμετώπιση και πρόληψη της επικίνδυνης αυτής ασθένειας. Επιθυμία μου είναι οι ιδιοκτήτες σκύλων να μάθουν για την Ερλιχίωση απλά διαβάζοντας το άρθρο μου και όχι γιατί το ζώο τους νόσησε από αυτήν!

Πολύ περισσότερο όμως αποσκοπώ στην ευαισθητοποίηση των αναγνωστών και ιδιοκτητών σκύλων, είτε ζουν είτε επισκέπτονται συχνά ενδημικές περιοχές, σχετικά με την τεράστια ανάγκη σωστής πρόληψης και καταπολέμησης των εξωπαρασίτων (ψύλλων και τσιμπουριών ), ιδίως κατά την καλοκαιρινή περίοδο.

-ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ Η ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ?

Η Ερλιχίωση του σκύλου, είναι μια πολύ σοβαρή ασθένεια του αιμοποιητικού συστήματος (αίματος) που οφείλεται σε μικροοργανισμούς (υποχρεωτικά ενδοκυτταρικά βακτήρια) οι οποίοι μεταδίδονται στο σκύλο μέσω των τσιμπουριών και εισέρχονται στα κύτταρα του αίματος του ζώου.

Οι μικροοργανισμοί αυτοί ανήκουν στην τάξη Rickettsiales και οι 2 πιο σημαντικές οικογένειές τους είναι οι: Rickettsiaceae και Anaplasmataceae.  Στην οικογένεια Anaplasmataceae ανήκουν και τα πιο σημαντικά (τόσο για την Κτηνιατρική όσο και για την Ανθρώπινη ιατρική) είδη : Η Ehrlichia canis, η Ehrlichia ewingii και η Ehrlichia chaffeensis.

Τα είδη των μικροοργανισμών αυτών, διαφέρουν ως προς τον "φορέα" τους (διαφορετικά είδη τσιμπουριών ), τον "ξενιστή" τους (ζωικό είδος που προσβάλλουν: σκύλος, άνθρωπος, άλογο κα.), αλλά και το είδος των κυττάρων του αίματος που προσβάλλουν.

Η μέχρι τώρα έρευνα βέβαια, έχει αποδείξει πως είναι δυνατή η ταυτόχρονη ή διαδοχική προσβολή του ίδιου ζωικού είδους, από διαφορετικά είδη Ehrlichia !!!  Ευτυχώς, είναι σχεδόν όλα ευαίσθητα στην ίδια ομάδα αντιβιοτικών φαρμάκων και η κλινική εικόνα που προκαλούν στον προσβληθέντα οργανισμό καθώς και οι αιματολογικές διαταραχές, δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ των ειδών της Ehrlichia (γεγονός πολύ σημαντικό για τη διάγνωση της νόσου!).

H Ehrlichia canis είναι το συχνότερο αίτιο και προκαλεί την πιο σοβαρή μορφή της νόσου στο σκύλο (Μονοκυτταρική Ερλιχίωση). Η E.canis ταυτοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1935 και το ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη νόσο αυξήθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, όταν εκατοντάδες στρατιωτικοί σκύλοι (κυρίως Γερμανικοί Ποιμενικοί ) πέθαναν εξαιτίας της.

Η E.canis έχει παγκόσμια εξάπλωση (Ασία, Αφρική, Ευρώπη, Αμερική), ιδίως σε χώρες όπου λόγω κλιματικών συνθηκών, τα τσιμπούρια "ευδοκιμούν"!

Χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο που κατάφεραν να τηρήσουν για πολλά χρόνια την τακτική της "καραντίνας", είναι ακόμα απαλλαγμένες από την συγκεκριμένη νόσο, παρά την παρουσία τσιμπουριών και σε αυτές τις χώρες.

Ο μικροοργανισμός μεταδίδεται μέσω τσιμπήματος από τσιμπούρι, όταν αυτό λαμβάνει ένα "γεύμα" αίματος από μολυσμένο σκύλο (πιο σωστά, από σκύλο που νοσεί στην οξεία φάση της Ερλιχίωσης).

 Συγκεκριμένα, πρόκειται για το καφέ τσιμπούρι - Rhipicephalus sanguineus, που έχει παγκόσμια εξάπλωση και σε αντίθεση με άλλα είδη τσιμπουριών μπορεί να επιβιώσει σε κλειστούς χώρους καθ'όλο τον βιολογικό του κύκλο! Είναι το τσιμπούρι που βρίσκεται πιο συχνά σε σπίτια και εκτροφεία. (Το ίδιο τσιμπούρι μπορεί να μεταδώσει και την Babesia canis, καθώς και το Anaplasma platys. Διαφορετικοί παθογόνοι παράγοντες που όμως προκαλούν ίδια ή σχεδόν ίδια με την Ερλιχίωση ασθένεια).

 

 

Όταν το τσιμπούρι λάβει το μολυσμένο αίμα, το μεταφέρει στον επόμενο σκύλο "θύμα" που θα τσιμπήσει. Το τσιμπούρι μπορεί να μολυνθεί σε όλα τα στάδια του βιολογικού του κύκλου!!!

(Φωτό. δανεισμένη από το διαδίκτυο)

(ΦΩΤΟ. από αρχείο Ιατρείου)

 

Το τσιμπούρι διατηρεί την ικανότητά του να μεταδίδει την Ερλίχια για 155 ημέρες μετά τη μόλυνσή του! Έτσι, συμβάλλει όχι μόνο στην μετάδοση της νόσου, αλλά και στην διατήρησή της στο περιβάλλον. Προκειμένου να επιβιώσει το μικρόβιο αυτό μέσα στο σκύλο, θα πρέπει να εισέλθει στα κύτταρα του αίματος του ζώου (και πιο ειδικά στα Λευκά κύτταρα του αίματος) , όπου πολλαπλασιάζεται και μετά διασπείρεται. Η E.canis συγκεκριμένα προσβάλλει τα μακροφάγα κύτταρα.

E.canis μέσα σε μακροφάγο κύτταρο.(φωτό. δανεισμένη από το διαδίκτυο)

Ehrlichia spp. μέσα σε ουδετερόφιλο κύτταρο. (Φωτο: δανεισμένη από διαδίκτυο)

Ehrlichia ewingii μέσα σε ουδετερόφιλο κύτταρο.( Φωτο: δανεισμένη από διαδίκτυο)

 

 

Η μεσολάβηση του τσιμπουριού λοιπόν, είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ για τη μετάδοση της νόσου από σκύλο σε σκύλο. Θεωρητικά δηλαδή, υγιείς σκύλοι που ζουν σε περιοχές "ελεύθερες" τσιμπουριών, δεν κινδυνεύουν από την συνύπαρξή τους με μολυσμένους σκύλους που έχουν μεταναστεύσει στην περιοχή τους.

Ένας άλλος τρόπος μεταφοράς της νόσου από σκύλο σε σκύλο είναι η μετάγγιση αίματος. Γι'αυτό ακριβώς το λόγο, στη χώρα μας όπου η νόσος ενδημεί, θα πρέπει πριν από κάθε μετάγγιση αίματος σε σκύλο να γίνεται εξέταση αίματος του δότη για τη συγκεκριμένη νόσο!!!

Η Ehrlichia ewingii, (διαδεδομένη στις ΗΠΑ), φαίνεται πως προκαλεί την λιγότερο σοβαρή μορφή της νόσου στο σκύλο όπου ανάμεσα στα συμπτώματα κυριαρχούν οι πολυαρθρίτιδες, αλλά μπορεί να προσβάλλει και τον άνθρωπο. Φορέας του είναι το Amblyomma americanum (Lone star tick).

Η Ehrlichia chaffeensis θεωρείται ο αιτιολογικός παράγοντας της Ανθρώπινης μονοκυτταρικής Ερλιχίωσης. Μεταδίδεται από το Ambylomma americanum (Lone star tick), ένα πολύ επιθετικό είδος τσιμπουριού που προσβάλλει πολλά διαφορετικά ζωικά είδη και τον άνθρωπο.

 

-ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΛΙΧΙΑ?

Κάτι πολύ σημαντικό που θεωρώ πως πρέπει να τονίσουμε εξαρχής (και που ίσως έχετε ξαναδεί να αναφέρω συχνά στο άρθρο της Λεϊσμανίωσης ), είναι πως η εξέλιξη της ασθένειας από την στιγμή που θα μολυνθεί ο σκύλος, έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων είναι:

1.Το είδος και η δύναμη του μικροοργανισμού που θα τον προσβάλλει (διαφορετικά είδη Erhlichia ).

2. Άλλες ασθένειες από τις οποίες το ζώο νοσεί ταυτόχρονα.

3. Ο σημαντικότερος παράγοντας όλων όμως, είναι Η ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ!!!!!

 

Δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση τυχαίο το γεγονός πως ένας μεγάλος αριθμός σκύλων που ελέγχθηκαν αιματολογικά είχαν και τις δύο ασθένειες ταυτόχρονα : Λεϊσμανίωση και Ερλιχίωση.

 

Όσοι επισκέπτεστε την ιστοσελίδα ή το ιατρείο μας, θα διαβάζετε ή θα μας ακούτε ΣΥΧΝΑ (και ίσως λίγο κουραστικά) , να επαναλαμβάνουμε την ίδια συμβουλή!

Φροντίζετε ώστε τα κατοικίδιά σας να είναι ελεύθερα παρασίτων (σκουλήκια εντέρου, ψύλλοι, τσιμπούρια) και κάνετε τους απαραίτητους ΕΤΗΣΙΟΥΣ εμβολιασμούς και κτηνιατρικούς ελέγχους.

 

ΕΝΑ ΥΓΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΖΩΟ, ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΟΠΩΣ Η ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ Ή Η ΛΕΪΣΜΑΝΙΩΣΗ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΡΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΕΝΑ ΖΩΟ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ "ΑΠΛΑ" ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ ΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ, ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ "ΑΚΡΙΒΩΝ" ΦΑΡΜΑΚΩΝ!!!!!!!!!!!!!

 

 Ανοσοκατεσταλμένα ζώα θα εκδηλώσουν την Ερλιχίωση στην πιο βαριά της μορφή. Το φύλο ή η ηλικία του ζώου ΔΕΝ παίζουν κανέναν ρόλο στη μόλυνση από την Ερλίχια. Σε ότι αφορά τις φυλές των σκύλων, η έρευνα έχει δείξει πως ο Γερμανικός Ποιμενικός (German Shepherd dog) είναι πιο ευαίσθητος σε σχέση με άλλες φυλές και η νόσος, όταν εκδηλωθεί σε αυτούς τους σκύλους, έχει πολύ πιο δυσμενή εξέλιξη και κακή πρόγνωση. Η διαφορά μεταξύ των φυλών στην εκδήλωση και εξέλιξη της ασθένειας, έχει να κάνει με την ικανότητα ανταπόκρισης του ανοσοποιητικού τους συστήματος. Για τον Γερμανικό Ποιμενικό συγκεκριμένα, έχει βρεθεί ότι η κυτταρική ανοσία του απέναντι στην E.canis είναι μειωμένη σε σχέση με την φυλή Beagle για παράδειγμα!

 Ο χρόνος επώασης,(από την στιγμή που θα τσιμπηθεί το ζώο μέχρι που θα εκδηλώσει τα πρώτα συμπτώματα), είναι συνήθως 8-20 ημέρες. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα, οι μικροοργανισμοί πολλαπλασιάζονται μέσα στα κύτταρα του αίματος και διασπείρονται στο σώμα του σκύλου.

Η συμβουλή μου προς όλους τους ιδιοκτήτες σκύλων είναι να ζητούν την βοήθεια του Κτηνιάτρου τους και να γίνεται εξέταση αίματος στο ζώο τους μέσα σε ένα μήνα το αργότερο από την ανεύρεση τσιμπουριού επάνω του και φυσικά πολύ νωρίτερα, αν το ζώο έχει εκδηλώσει σημάδια αδιαθεσίας!!!

 

 

-ΠΩΣ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ Η ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ ΣΤΟ ΣΚΥΛΟ?

Όλα τα παρακάτω αναφερόμενα κλινικά σημεία και συμπτώματα αφορούν κυρίως στην προσβολή ενός σκύλου από την E.canis (το συχνότερο είδος που προσβάλλει τον σκύλο).Είναι σημαντικό να επαναλάβουμε και να διευκρινίσουμε πως η ασθένεια της Ερλιχίωσης μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικά είδη του γένους Ehrlichia, όπως επίσης σημαντικό είναι να τονίσουμε πως άλλες, παρόμοιες ασθένειες με την Ερλιχίωση είναι δυνατό να μεταδοθούν από τα τσιμπούρια και η διάγνωσή τους απαιτεί ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις. 

Από μελέτες σε πειραματικό επίπεδο στους σκύλους, έχουν διαπιστωθεί 3 φάσεις της νόσου της Ερλιχίωσης:

 1.ΟΞΕΙΑ

2.ΥΠΟΚΛΙΝΙΚΗ

3.ΧΡΟΝΙΑ

Ο διαχωρισμός αυτός βασίζεται στην εκδήλωση κλινικών σημείων και συμπτωμάτων καθώς και σε αιματολογικές διαταραχές που εκδηλώνονται μετά την προσβολή του ζώου από Ερλιχίωση, επαναλαμβάνω σε ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΕΣ συνθήκες.

Στις φυσικές λοιμώξεις, ο διαχωρισμός της νόσου στις παραπάνω φάσεις είναι δύσκολος. Παρόλαυτά, η λήψη ενός λεπτομερούς και πλήρους ιστορικού σε συνδυασμό με την προσεκτική κλινική εξέταση του ζώου από έναν έμπειρο Κτηνίατρο που γνωρίζει σε βάθος τη νόσο της Ερλιχίωσης, επιτρέπει ακόμα και σε φυσικές λοιμώξεις την έγκαιρη διάγνωση.

Στη χώρα μας, όπου οι κλιματικές συνθήκες επιτρέπουν την επιβίωση των τσιμπουριών ακόμα και το χειμώνα, η Ερλιχίωση θα πρέπει να αποτελεί μέρος της διαφορικής διάγνωσης σχεδόν σε κάθε ζώο που παρουσιάζεται με ύποπτη κλινική εικόνα, τόσο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όσο και αμέσως μετά την θερινή περίοδο. Η πεποίθηση πως τα τσιμπούρια ζουν μόνο το καλοκαίρι είναι εντελώς εσφαλμένη, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα είχε καμία απολύτως σημασία ακόμα κι ήταν έτσι. Η νόσος μεταδίδεται μέσω τσιμπήματος και έχει ένα χρόνο επώασης 8-20 ημέρες. Από εκεί και μετά, το πότε θα εκδηλώσει τη νόσο το ζώο, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες! Ένα ζώο μπορεί να τσιμπηθεί το καλοκαίρι και να νοσήσει μέσα στον επόμενο χειμώνα ή ακόμα και μετά από πολλούς μήνες έως και χρόνια! Έτσι λοιπόν, για κάθε ζώο που έχει ύποπτη κλινική εικόνα, η Ερλιχίωση θα πρέπει να μπαίνει στη "λίστα" με τα πιθανά αίτια, ανεξαρτήτως "εποχής" (***απαραίτητη διευκρίνηση ώστε ο τίτλος του άρθρου "ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ" να μην είναι παραπλανητικός).

Ακόμα καλύτερα, πιστεύω πως τώρα πια και με βάση την προσωπική μου στατιστική από τον αριθμό των ζώων που έχουμε ήδη διαγνώσει με τη νόσο της Ερλιχίωσης στο ιατρείο μας, ίσως θα πρέπει στον ετήσιο προληπτικό αιματολογικό έλεγχο του ζώου που γίνεται κάθε χειμώνα για τη Λεϊσμανίωση, να προστεθεί και η Ερλιχίωση. Η συμβουλή αυτή αφορά όχι μόνο στα ζώα που διαμένουν σε ενδημικές περιοχές, αλλά και σε εκείνα που ταξιδεύουν προς αυτές!

 

1.ΟΞΕΙΑ ΦΑΣΗ

Η οξεία φάση διαρκεί περίπου 2-4 εβδομάδες (το χρονικό διάστημα δεν είναι σταθερό). Τα κλινικά σημεία και συμπτώματα που εκδηλώνει το ζώο στη φάση αυτή, ΙΣΩΣ να γίνουν αντιληπτά από τον ιδιοκτήτη, ο οποίος αν ζητήσει έγκαιρα την βοήθεια κτηνιάτρου θα καταφέρει να σώσει το ζώο του. Η βαρύτητα της κλινικής εικόνας του ζώου που εισέρχεται στην οξεία φάση της Ερλιχίωσης και πάλι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και ΔΕΝ είναι η ίδια για όλα τα ζώα.

Τα πιο συνήθη συμπτώματα της οξείας φάσης είναι: πυρετός, ανορεξία, κατάπτωση, λήθαργος. Σπανιότερα ένα ζώο με πιο αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα θα εκδηλώσει ακόμα από την οξεία φάση τα πιο σοβαρά κλινικά σημεία της Ερλιχίωσης όπως: πετέχειες και εκχυμώσεις (μικροαιμορραγίες σε δέρμα και βλεννογόνους), επίσταξη (αιμορραγία από τη μύτη), λεμφαδενομεγαλία, σπληνομεγαλία.

Συμπτώματα από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα μπορεί να επίσης να εκδηλωθούν κατά την οξεία φάση της Ερλιχίωσης και ανάμεσά τους ξεχωρίζουν η ΥΠΕΡΑΙΣΘΗΣΙΑ και ήπια εκδήλωση μυικών τρόμων. Η ΥΠΕΡΑΙΣΘΗΣΙΑ, είναι ένα από τα πιο "εντυπωσιακά" κλινικά σημεία της Ερλιχίωσης που συχνά είναι το μόνο αναφερόμενο από τον ιδιοκτήτη του ζώου σύμπτωμα. Χαρακτηριστικά ο ιδιοκτήτης αναφέρει πως το ζώο μοιάζει να πονάει....."ΠΑΝΤΟΥ". Συχνά οι ιδιοκτήτες τέτοιων ζώων αναφέρουν έντονη αντίδραση του ζώου και "κλάμα" στο απλό άγγιγμα ή χάδι!!!!! Τα ζώα αυτά αρνούνται να σηκωθούν ή να περπατήσουν και προτιμούν να παραμένουν καθισμένα ή ξαπλωμένα.

Αλήθεια είναι πως λίγοι ιδιοκτήτες αναζητούν την βοήθεια Κτηνιάτρου με την πρώτη βραχείας διάρκειας αδιαθεσία του ζώου τους. Αλλά ακόμα και τότε, πολύ συχνά, χρειάζεται επιμονή και προσπάθεια από μέρους του Κτηνιάτρου για να πείσει τον ιδιοκτήτη του ζώου να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις αίματος στο ζώο του, ιδίως όταν ο τελευταίος επιμένει πως Ποτέ μα Ποτέ δεν βρήκε τσιμπούρι επάνω στο ζώο του!!!!!!!!!!!

Από την κλινική μου εμπειρία και πάλι, τα ζώα που διαγνώσθηκαν έγκαιρα κατά την οξεία φάση της Ερλιχίωσης ήταν αυτά που παρουσιάσθηκαν με ήπια κλινική εικόνα και συμπτώματα που περιορίζονταν σε ελαφρά μείωση της όρεξης για φαγητό και ήπιας κούρασης, στις περισσότερες περιπτώσεις αποδιδόμενη στην καλοκαιρινή ζέστη από τον ιδιοκτήτη. Σε αυτά τα περιστατικά, χάρη στην δική μας επιμονή ο ιδιοκτήτης του ζώου προχώρησε σε αιματολογικές εξετάσεις όπου και επιβεβαιώθηκε η νόσος.

Να θυμάστε: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΟΥ ΕΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΖΩΟ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ. Η ΝΟΣΟΣ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕ ΑΠΛΟ ΤΣΙΜΠΗΜΑ ΑΠΟ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙ!

 

Τα περισσότερα ζώα πλέον προστατεύονται από αμπούλες , χάπια και σπρέυ κατά των εξωπαρασίτων. Εκεί όμως που γίνεται η παρεξήγηση από μέρους των ιδιοκτητών είναι πως τα προϊόντα καταπολέμησης εξωπαρασίτων αποτρέπουν την "επίθεση" στα ζώα τους από ψύλλους και τσιμπούρια.

ΛΑΘΟΣ!!!

Δυστυχώς, τα προϊόντα καταπολέμησης ψύλλων και τσιμπουριών ΔΕΝ έχουν απωθητική δράση. Δεν διώχνουν τα εξωπαράσιτα πριν αυτά πλησιάσουν το ζώο, αλλά τα σκοτώνουν αφού αυτά επιτεθούν στο ζώο και το τσιμπήσουν. Μέχρι και σήμερα (2016), κανένα προϊόν καταπολέμησης εξωπαρασίτων δεν έχει αποδεδειγμένα απωθητική δράση. Προσπάθειες και έρευνες έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται προς αυτή την κατεύθυνση και θα είναι μεγάλη ανακούφιση αν στο μέλλον υπάρξει ένα τέτοιο προϊόν.

Ο ψύλλος και το τσιμπούρι ΔΕΝ αναγνωρίζουν πως το ζώο σας έχει επάνω του εξωπαρασιτοκτόνο. Το τσιμπούρι θα ανέβει, θα τσιμπήσει και μετά θα πέσει νεκρό. Τσίμπησε όμως! δηλαδή έλαβε ένα "γεύμα" αίματος από το σκύλο άρα, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μετέδωσε την ασθένεια!

Πολλές αναφορές γίνονται σε σκευάσματα που περιέχουν αιθέρια έλαια τα οποία έχουν εντομοαπωθητική δράση. Τα σκευάσματα αυτά έχουν αποτελεσματική δράση στην απώθηση εντόμων (κουνουπιών και σκνιπών), όμως τα τσιμπούρια και οι ψύλλοι ΔΕΝ είναι έντομα. Αυτή είναι μια ακόμα παρεξήγηση που συχνά οδηγεί τους ιδιοκτήτες σκύλων σε λάθος τακτικές καταπολέμησης των ψύλλων και τσιμπουριών.

Άλλα σκευάσματα διώχνουν τις σκνίπες και τα κουνούπια και άλλα τους ψύλλους και τα τσιμπούρια!!!!!!!!

 

 

Αιματολογικές αλλαγές που πιθανά να εμφανιστούν σε ένα ζώο με Οξεία Ερλιχίωση είναι:  ελαφρά μείωση του αριθμού των αιμοπεταλίων, ήπια λευκοπενία (μείωση των λευκών αιμοσφαιρίων) και ήπια αναιμία.

Τα περισσότερα ζώα που λαμβάνουν έγκαιρα αγωγή κατά την οξεία φάση της νόσου, αναρρώνουν πλήρως. Ζώα των οποίων η διάγνωση θα διαφύγει την οξεία φάση ή ζώα στα οποία χορηγηθεί ΕΛΛΕΙΠΗΣ θεραπεία, είτε αναρρώνουν χάρη στο δυνατό και υγιές ανοσοποιητικό τους σύστημα είτε εισέρχονται στην λεγόμενη ΥΠΟΚΛΙΝΙΚΗ φάση.

 

2.ΥΠΟΚΛΙΝΙΚΗ ΦΑΣΗ

Στη φάση αυτή, είτε γιατί το ανοσοποιητικό σύστημα κατάφερε να αντιμετωπίσει την αρχική οξεία φάση είτε γιατί η ελάχιστη αλλά ελλειπής θεραπεία που χορηγήθηκε είχε κάποιο αποτέλεσμα, το ζώο δείχνει "καλύτερα" ή ακόμα και εντελώς "καλά"!!!

Το σωματικό βάρος ανακτάται, η όρεξη για φαγητό αποκαθίσταται, ο πυρετός υποχωρεί και γενικά το ζώο έχει και πάλι Υγιή κλινική εικόνα.

ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ Η "ΠΑΓΙΔΑ" ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ!

Τα ζώα δηλαδή που από "τύχη" καταφέρνουν να διαφύγουν την οξεία φάση της Ερλιχίωσης και που το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν καταφέρει να εξαλείψει εντελώς τη νόσο, θα εκδηλώσουν στο μέλλον την βαριά "χρόνια μορφή" και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά θα καταλήξει, αν και πάλι δεν γίνει έστω και καθυστερημένα η σωστή διάγνωση.

Η αποτυχία της έγκαιρης διάγνωσης, οφείλεται είτε στην αμέλεια του ιδιοκτήτη που βλέποντας το ζώο του να αναρρώνει από την βραχεία αδιαθεσία του δεν ζητά βοήθεια από Κτηνίατρο, είτε στην απειρία του Κτηνιάτρου που δεν υποψιάστηκε τη νόσο, είτε στην άρνηση του ιδιοκτήτη να προχωρήσει σε αιματολογικές εξετάσεις παρά την επιμονή του Κτηνιάτρου ο οποίος συχνά κατηγορείται από τους ιδιοκτήτες για ιδιοτελή-οικονομικά κίνητρα!

Στην υποκλινική φάση, απουσιάζουν τα κλινικά σημεία εκείνα που θα υποστήριζαν την υποψία και διάγνωση της ασθένειας. Μόνον στην αιματολογική εικόνα του ζώου, μια ελαφρά μείωση του συνόλου των αιμοπεταλίων θα μπορούσε να θέσει την υποψία. Έτσι, θεωρείται απαραίτητη η πραγματοποίηση ειδικής ορολογικής εξέτασης που θα αποκαλύψει τον τίτλο αντισωμάτων κατά της Ερλιχίωσης!

Η χρονική διάρκεια της υποκλινικής φάσης ποικίλλει. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ζώο μπορεί να παραμείνει φορέας της νόσου για χρόνια. Η έρευνα έχει αποδείξει πως οι μικροοργανισμοί της Ehrlichia μπορεί να παραμένουν (και να "κρύβονται") για χρόνια στον σπλήνα του ζώου. Γι'αυτό και σε πειραματικές μολύνσεις παρατηρήθηκε πως ζώα που είχαν υποστεί σπληνεκτομή εκδήλωσαν μόνον την ήπια μορφή της νόσου. Τα ζώα αυτά μπορούν να μεταφέρουν κατά τις μετακινήσεις τους τη νόσο από ενδημικές σε μη ενδημικές περιοχές!!!

3.ΧΡΟΝΙΑ ΦΑΣΗ

Η χρόνια φάση, στη σοβαρή της μορφή χαρακτηρίζεται από καταστολή του Μυελού των οστών και μειωμένη παραγωγή κυττάρων του αίματος που καταλήγει σε Πανκυτταροπενία (μείωση όλων των λευκών αιμοσφαιρίων του ζώου). Η πρόγνωση για τα ζώα που θα εισέλθουν στην χρόνια φάση είναι δυσμενής. Πολλά από τα ζώα αυτά τελικά θα πεθάνουν από σοβαρές δευτερογενείς λοιμώξεις ή από ανεξέλεγκτες αιμορραγίες (ή και τα δύο).

ΓΙ'ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΝΙΖΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΩΝ ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΛΕΓΧΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ!

Φυσικά, το ίδιο σημαντικό είναι να γίνεται η κατά το δυνατό σωστή αγωγή κατά των εξωπαρασίτων (ψύλλοι και τσιμπούρια).

 

-ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΛΙΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ?

Τα παρακάτω κλινικά σημεία και συμπτώματα αφορούν στη μόλυνση του σκύλου από την Erhlichia canis, αν και όπως ανέφερα ήδη, τα περισσότερα είδη της Ehrlichia προκαλούν παρόμοιες κλινικές εκδηλώσεις.

Η Ερλιχίωση του σκύλου περιγράφεται ως ΠΟΛΥΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ νόσος. Εκδηλώνεται δηλαδή με ένα πλήθος συμπτωμάτων από όλα σχεδόν τα συστήματα του οργανισμού του ζώου.

Εδώ θα πρέπει να τονίσω ιδιαίτερα, πως και στην Ερλιχίωση (όπως και στη Λεϊσμανίωση), ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΙΔΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΛΙΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΝΟΣΟ!!!

Υπάρχουν συχνότερα και περισσότερο χαρακτηριστικά συμπτώματα, τα οποία όμως θα μπορούσαν να εμφανιστούν και σε ένα πλήθος άλλων παθολογικών καταστάσεων.

 

Τα συχνότερα εμφανιζόμενα λοιπόν κλινικά σημεία και συμπτώματα της ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ είναι:

1.Κατάπτωση, λήθαργος, ανορεξία και ελαφρά μείωση του σωματικού βάρους.

2. ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ!!!!!!!!!!!!!

 

Τις αιμορραγίες τις τονίζω ιδιαίτερα, διότι θεωρούνται από τα πιο χαρακτηριστικά κλινικά σημεία της Ερλιχίωσης. Η πιο συχνά εμφανιζόμενη είναι η αιμορραγία από τη μύτη του ζώου-ΕΠΙΣΤΑΞΗ!

 

(ΦΩΤΟ. από αρχείο Ιατρείου)

Είναι δε τόσο χαρακτηριστική που συχνά αναφέρεται ως παθογνωμονικό (ειδικό) της νόσου κλινικό σημείο.

Η προσωπική μου γνώμη όμως είναι πως η αιμορραγία από τη μύτη, σίγουρα θα πρέπει να θέτει ΑΜΕΣΑ υποψία Ερλιχίωσης σκύλους που ζουν ή έχουν ταξιδέψει σε ενδημικές της νόσου περιοχές, αλλά σε καμία περίπτωση να μην παραβλέπονται άλλα πιθανά αίτια όπως:

♦ Λεϊσμανίωση.

♦Δηλητηρίαση από ποντικοφάρμακο!

♦Αυτοάνοση Θρομβοκυτταροπενία.

♦Όγκοι (καλοήθεις ή κακοήθεις).

♦Ξένα σώματα.

κτλ.

Εκτός από τη μύτη, ένα ζώο προσβεβλημένο από Ερλιχίωση, μπορεί να αιμορραγεί και από άλλες οδούς τους σώματός του όπως το στόμα, τη γεννητική οδό, την ουροποιητική οδό, το έντερο (κατά την αφόδευση).

Οι αιμορραγίες εκφράζονται εργαστηριακά με ένδειξη ΑΝΑΙΜΙΑΣ στη γενική εξέταση αίματος, που είναι ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ στην περίπτωση της ΟΞΕΙΑΣ φάσης της νόσου ενώ ΜΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΤΙΚΗ στην ΧΡΟΝΙΑ φάση.

 

(Μέλαινα: κόπρανα σκύλου με αίμα εξαιτίας βαριάς χρόνιας Ερλιχίωσης. Φωτό. από αρχείο Ιατρείου)

 

Οι αιμορραγίες όμως ΔΕΝ είναι πάντοτε τόσο προφανείς!  Μπορεί να εκδηλωθούν με την μορφή "πετεχειών" και "εκχυμώσεων" στο δέρμα και τους βλεννογόνους του ζώου!

Αυτές είναι μικρές, "στικτές" αιμορραγίες (μεγέθους κεφαλιού καρφίτσας) ως αποτέλεσμα μικροτραυματισμών, που εμφανίζονται είτε στο δέρμα του ζώου είτε μέσα στο στόμα (ούλα, έσω επιφάνεια χειλιών). Οι πετέχειες δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές από τον ιδιοκτήτη, παρά μόνον στα άτριχα σημεία του σώματος ή σε πολύ κοντότριχα ζώα. Συχνά, οι ιδιοκτήτες τέτοιων ζώων ερμηνεύουν τις αιμορραγίες αυτές ως δερματολογικό πρόβλημα (αλλεργία) και δυστυχώς καθυστερούν την εξέταση του ζώου από Κτηνίατρο εφαρμόζοντας διάφορα τοπικά δερματολογικά σκευάσματα!

Εδώ θα πρέπει να αναφέρω πως όταν πια το ζώο έχει αρχίσει να εκδηλώνει αυτά τα κλινικά σημεία, η ασθένεια βρίσκεται σε αρκετά προχωρημένο στάδιο και ίσως ΜΗ ΑΝΤΙΣΤΡΕΠΤΟ!

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ: Για οποιοδήποτε "δερματολογικό" πρόβλημα, θα πρέπει να συμβουλεύεσθε τον/την Κτηνίατρό σας! Είναι απολύτως απαραίτητη η επισκόπηση των "δερματολογικών" αλλοιώσεων από Κτηνίατρο προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφική συνέχεια, στην περίπτωση που πρόκειται για μικροαιμορραγίες οφειλόμενες σε ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ!

 

Κάτι πολύ σημαντικό που θα ήταν παράληψη να μην αναφερθεί!

ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΛΙΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ, ΕΧΕΙ ΚΑΙ Η ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ ΑΠΟ ΠΟΝΤΙΚΟΦΑΡΜΑΚΟ!

 

Όταν λοιπόν ένα ζώο παρουσιάζεται με αυτή την κλινική εικόνα και ο Κτηνίατρος εξηγεί πως πρέπει να γίνουν ΑΜΕΣΑ τόσο αιματολογικές εξετάσεις όσο και προληπτική αγωγή κατά 2 ή 3 πιθανών αιτίων, ΔΕΝ είναι επειδή δεν ξέρει τι έχει το ζώο σας ο "άσχετος", αλλά γιατί πολύ απλά θα μπορούσαν πραγματικά να συμβαίνουν 1 ή 2 ή 3 πράγματα ταυτόχρονα. Σε αυτές τις περιπτώσεις δυστυχώς για εμάς (και εφόσον ο σκύλος ΔΕΝ "μιλά" για να μας πει πχ. αν έφαγε ποντικοφάρμακο), μόνο ένας Μελλοντολόγος με Κληρονομικό χάρισμα θα μπορούσε να μας διαφωτίσει για το τι ακριβώς συμβαίνει με το ζώο χωρίς να χρειαστεί να γίνουν πολλές εξετάσεις αίματος και λεπτομερής κλινική εξέταση του ζώου. Στις περιπτώσεις αυτές, ο χρόνος είναι πολύτιμος! Ο Κτηνίατρος καλείται να καλύψει το χρόνο που χάθηκε από την καθυστερημένη προσκόμιση του ζώου και γι'αυτό πολύ συχνά εφαρμόζει προληπτική αγωγή κατά πολλαπλών πιθανών αιτίων, μέχρι τα αποτελέσματα των ειδικών εξετάσεων να ρίξουν φως στα πραγματικά αίτια νόσησης του ζώου.

Αλλά ακόμα και όταν εξετάσεις αίματος σε μια τέτοια περίπτωση αιμορραγιών επιβεβαιώνουν την Ερλιχίωση ή ακόμα και τη Λεϊσμανίωση, δεν θα ήταν παράλειψη να μην λάβει κανείς προληπτικά μέτρα για την "τρελλή" εκείνη πιθανότητα το συγκεκριμένο ζώο να έχει καταναλώσει και ποντικοφάρμακο? Ιδίως όταν ο ιδιοκτήτης ΔΕΝ αποκλείει την πιθανότητα το ζώο του να έχει πρόσβαση σε τέτοια δηλητήρια.

Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω είναι πως η κλινική εικόνα ενός ζώου που αιμορραγεί, είναι πραγματικός διαγνωστικός εφιάλτης για τον Κτηνίατρο που πρέπει στην προσπάθειά του να βοηθήσει το ζώο να έχει σύμμαχο τον ιδιοκτήτη. Κανένας Κτηνίατρος δεν θέλει να βλέπει τους ασθενείς του να χάνονται ή να υποφέρουν. Μακάρι η επιστήμη της Κτηνιατρικής να ήταν απλούστερη ή οι "ασθενείς" να μιλούσαν. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα!!!!

 

(ΠΕΤΕΧΕΙΕΣ στο δέρμα-φωτό. από αρχείο Ιατρείου)

 

(ΠΕΤΕΧΕΙΕΣ στο βλεννογόνο του στόματος- φωτο. από αρχείο Ιατρείου)

3.Λεμφαδενομεγαλία (διογκωμένοι λεμφαδένες). Και πάλι, ένα κλινικό σημείο που εκδηλώνεται και στη Λεϊσμανίωση.

4.Σπληνομεγαλία (διογκωμένος Σπλήνας). Και πάλι, ένα κλινικό σημείο που εκδηλώνεται και στη Λεϊσμανίωση.

5.Οφθαλμολογικές αλλοιώσεις: αλλαγή του χρώματος των ματιών, αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, αιμορραγίες μέσα στα μάτια, ακόμα και αιφνίδια τύφλωση!

6.Νευρολογικές διαταραχές: ως αποτέλεσμα μηνιγγίτιδας λόγω φλεγμονής ή ακόμα και αιμορραγιών που μπορεί να εκδηλωθούν ως επιληπτικές κρίσεις,αταξία, μυική ατροφία, παράλυση κτλ.

7.Πολυαρθρίτιδα

Και την πολυαρθρίτιδα θα την τονίσω ιδιαίτερα, διότι πολύ σπάνια θα υποψιαστεί κανείς τη νόσο της Ερλιχίωσης σε ένα σκύλο που απλώς "κουτσαίνει"!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όμως, σε αρκετά περιστατικά που παρουσιάστηκαν στο ιατρείο μας και ενώ το μόνο αναφερόμενο από τον ιδιοκτήτη σύμπτωμα ήταν μια ξαφνική "χωλότητα" ή ένα "πρησμένο πόδι", η τελική διάγνωση ήταν............Ερλιχίωση!

Η χωλότητα και η δυσκολία στο περπάτημα σε ένα ζώο προσβεβλημένο από Ερλιχίωση εξηγείται είτε από την αιμορραγία και συλλογή αίματος σε κάποια άρθρωση, είτε από την εναπόθεση ανοσοσυμπλόκων και την προκληθείσα ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ!

 

 

-ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ?

Η υποψία της νόσου τίθεται όταν κάποιο ή πολλά ή όλα τα παραπάνω κλινικά σημεία και συμπτώματα παρατηρηθούν σε ένα ζώο και το ιστορικό υποστηρίζεται από την παραμονή του ζώου σε μια ενδημική περιοχή. Η επιβεβαίωση της νόσου όμως, είναι πραγματική πρόκληση για τον Κτηνίατρο εξαιτίας τόσο της πολυποίκιλλης κλινικής της εικόνας, όσο και των διαφορετικών ειδών της Ehrlichia που μπορεί να προσβάλλουν το σκύλο. 

Όταν σε ένα ζώο τίθεται υποψία Ερλιχίωσης, τότε απαιτούνται ειδικές αιματολογικές εξετάσεις. Ο Κτηνίατρός σας θα ζητήσει κατ'αρχήν να γίνει μια "ΓΕΝΙΚΗ" εξέταση αίματος. Αυτή είναι η εξέταση που εντοπίζει τις πρώτες αιματολογικές αλλαγές. Σε αυτή την εξέταση θα εμφανιστούν "ίσως" οι πρώτες διαταραχές στους αριθμούς συγκεκριμένων κυττάρων του αίματος. Λέξεις δύσκολα κατανοητές όπως: Πανκυτταροπενία, Αναιμία, Λευκοπενία, Θρομβοκυτταροπενία, θα σας δημιουργήσουν αρχικά πραγματικό "πονοκέφαλο", όμως ο/η Κτηνίατρός σας θα σας βοηθήσει να καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει στο ζώο σας.

Έτσι λοιπόν, συχνές διαταραχές στην αιματολογική εικόνα του ζώου που νοσεί είναι:

α.Θρομβοκυτταροπενία (μείωση του αριθμού των αιμοπεταλίων).Εύρημα που μπορεί να εντοπισθεί τόσο στη χρόνια όσο και στην οξεία μορφή της νόσου, αλλά δεν θεωρείται σε καμία περίπτωση "ειδικό". Μπορεί δηλαδή να εμφανιστεί και σε άλλες παθολογικές καταστάσεις ή δηλητηριάσεις και γι'αυτό θα πρέπει να συνοδεύεται από ειδικές για την Ερλιχίωση εξετάσεις αίματος. Αντίθετα, η Θρομβοκυτταροπενία μπορεί και να μην εντοπισθεί σε ένα ζώο που έχει Ερλιχίωση. Το ότι τα αιμοπετάλια δηλαδή είναι φυσιολογικά σε μια εξέταση αίματος, ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟ ΖΩΟ ΝΑ ΝΟΣΕΙ ή απλά να είναι φορέας!!!

β.Αναιμία (μείωση του αριθμού των ερυθρών αιμασφαιρίων και του αιματοκρίτη). Αυτή μπορεί να είναι μέτρια στα αρχικά στάδια της νόσου ή βαριά και ΜΗ αναγεννητική στην χρόνια μορφή, όταν πια έχει προσβληθεί ο μυελός των οστών του ζώου.

γ.Λευκοπενία (μείωση του αριθμού των λευκών κυττάρων του αίματος) έως και σοβαρή Πανκυτταροπενία όταν πια έχει εγκατασταθεί η χρόνια μορφή της νόσου και έχει προκαλέσει καταστολή του μυελού των οστών (σε αυτά τα ζώα θα πρέπει να γίνεται και διαγνωστική διευρεύνηση για την πιθανότητα συνύπαρξης Λευχαιμίας!).

δ.Λεμφοκυττάρωση.

 

ΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ: αυτή είναι η εξέταση αίματος που ανιχνεύει αντισώματα κατά της Ερλιχίωσης και είναι η πιο διαδεδομένη και συχνή εξέταση που εφαρμόζεται στην κλινική πράξη για τη διάγνωση της ασθένειας στο σκύλο. Η εξέταση αυτή πρέπει να γίνεται περίπου 1 μήνα (το αργότερο) μετά την επιβεβαιωμένη μόλυνση του ζώου από τσιμπούρια ή κατά τη χειμερινή περίοδο προληπτικά σε όλα τα ζώα που διαβιούν ή επισκέπτονται ενδημικές περιοχές.

Η πραγματοποίηση της εξέτασης μερικές ημέρες μετά την ανεύρεση τσιμπουριού επάνω στο ζώο, μπορεί να δώσει ΨΕΥΔΩΣ αρνητικό αποτέλεσμα, διότι χρειάζεται ένα εύλογο χρονικό διάστημα ώσπου ο οργανισμός του ζώου να παράγει τα απαραίτητα αντισώματα. Δεν έχει επομένως κανένα νόημα ο πανικός και η πραγματοποίηση εξετάσεων αμέσως μετά το τσίμπημα από τσιμπούρι (με την προϋπόθεση πως το ζώο είναι κλινικά υγιές και δεν έχει εκδηλώσει κανένα σύμπτωμα αδιαθεσίας!!!) και σε καμία περίπτωση η χωρίς αποδείξεις προληπτική χορήγηση φαρμάκων. Το διάστημα του ενός μηνός είναι ασφαλές τόσο για την σωστή διάγνωση, όσο και για την αποφυγή προόδου της ασθένειας και επιδείνωσης της κατάστασης του ζώου. Βασική προϋπόθεση σε όλα αυτά είναι πως ο ιδιοκτήτης είναι ενημερωμένος και ζητά τη συμβουλή Κτηνιάτρου!

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

♦ Η άμεση εξέταση αίματος μετά την ανεύρεση ή πιο σωστά, μετά την προσκόλληση τσιμπουριού επάνω σε ένα σκύλο (πάντα υπάρχει η πιθανότητα το τσιμπούρι να ήταν εκεί πολύ πριν το δείτε!!!), μπορεί να οδηγήσει σε ΨΕΥΔΩΣ αρνητικό αποτέλεσμα.

♦ Ένας μήνας (3-4 εβδομάδες) είναι λογικό και ασφαλές χρονικό διάστημα προκειμένου να διαγνωσθεί η μόλυνση του ζώου από την Ερλίχια χωρίς να διακινδυνεύσουμε την εξέλιξή της. ΠΡΟΣΟΧΗ! αν μέσα στο χρονικό διάστημα του ενός μηνός το ζώο εμφανίσει ύποπτη κλινική εικόνα, τότε θα πρέπει να εξετάζεται άμεσα από Κτηνίατρο.

♦ Η επιτυχής και έγκαιρη διάγνωση είναι το αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ ενός υπεύθυνου και ενημερωμένου ιδιοκτήτη και ενός έμπειρου και αφοσιωμένου Κτηνιάτρου.

♦ Η προληπτική χορήγηση φαρμάκων κατά της Ερλιχίωσης δεν συνιστάται σε περιστατικά που δεν έχουν επιβεβαιωθεί***

 

***Εδώ βέβαια ίσως να εξαιρούσα την περίπτωση όπου επάνω στο ζώο βρέθηκαν ΠΟΛΛΑ τσιμπούρια, τα οποία το πιο πιθανό να βρίσκονταν πάνω στο ζώο και να πολλαπλασιάζονταν για καιρό πριν ο ιδιοκτήτης τα αντιληφθεί! Δυστυχώς η πιθανότητα ένα ζώο που βρέθηκε να έχει πολλά τσιμπούρια επάνω του να μολύνθηκε από την Ερλίχια, είναι πολύ υψηλή! Σε αυτά τα ζώα θα δικαιολογούσα ενδεχομένως την προληπτική χορήγηση των κατάλληλων φαρμάκων, πάντοτε με συμβουλή Κτηνιάτρου και φυσικά τις συνοδές ειδικές εξετάσεις αίματος!!!! (ιδίως αν λάβει κανείς υπ'όψιν ότι η κλινική βελτίωση παρατηρείται μέσα σε 24-48ώρες από την έναρξη της κατάλληλης αγωγής)

 

Αν βρείτε τσιμπούρι επάνω στο ζώο σας και η πρώτη εξέταση αίματος μετά από ένα μήνα βγεί αρνητική, ζητήστε από τον κτηνίατρό σας να την επαναλάβει μετά από 2 ή 3 μήνες για να εξασφαλίσετε ένα πιο σίγουρο αποτέλεσμα. Ακόμα όμως και αν δεν έχετε βρει τσιμπούρια επάνω στο ζώο σας, θα ήταν καλό μετά την πάροδο της θερινής περιόδου (και ιδίως αν έχετε ταξιδέψει σε ενδημικές περιοχές), να κάνετε προληπτικά την εξέταση αυτή εφόσον στατιστικά πλέον, το ποσοστό μόλυνσης των σκύλων από Ερλιχίωση είναι ιδιαίτερα υψηλό!

Η ορολογική εξέταση μπορεί να γίνει είτε στο ιατρείο με ένα "γρήγορο" τεστ το οποίο δίνει απλά μια ΘΕΤΙΚΗ ή ΑΡΝΗΤΙΚΗ απάντηση, είτε σε ειδικό εργαστήριο που μας δίνει ακριβή τίτλο αντισωμάτων.

Αλήθεια είναι πως ΔΕΝ αρρωσταίνουν όλοι οι σκύλοι που βρίσκονται θετικοί στην ορολογική εξέταση της Ερλιχίωσης. Η παρουσία αντισωμάτων κατά της νόσου δηλαδή, δεν σημαίνει απαραίτητα πως το ζώο είναι άρρωστο. Μπορεί απλά να σημαίνει "ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ" έκθεση του ζώου στη νόσο, όπου ο ίδιος ο οργανισμός του ζώου την αντιμετώπισε. Η σοβαρότητα της ασθένειας όμως είναι τέτοια, που επιβάλλει τη χορήγηση αγωγής σε κάθε ζώο που βρίσκεται θετικό για πρώτη φορά είτε έχει, είτε δεν έχει ακόμα εκδηλώσει τα συμπτώματα της νόσου.

 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

!!!Περιπτώσεις όπου η ορολογική εξέταση του ζώου ήταν αρνητική για την Ερλιχίωση, παρά την συμβατή κλινική εικόνα και τις συμβατές συνοδές αιματολογικές εξετάσεις έχουν παρατηρηθεί στην κλινική πράξη. Τα περιστατικά αυτά συνήθως οφείλονται σε στελέχη της Ehrlichia, διαφορετικά από την Ehrlichia canis ή σε διαφορετικά είδη της ίδιας οικογένειας με την Ehrlichia ( πχ, Ehrlichia ewingii, Anaplasma platys, Babesia canis κα.)!!! Αυτές είναι και οι πιο δύσκολες περιπτώσεις στην κλινική πράξη τόσο από διαγνωστικής απόψεως, εφόσον προϋποθέτουν την πραγματοποίηση πολλών και ειδικών εξετάσεων αίματος, όσο και από την άποψη της επικοινωνίας με τον ιδιοκτήτη του ζώου ο οποίος μην παίρνοντας μια τελική και σίγουρη απάντηση ως προς το αίτιο της αδιαθεσίας του ζώου του, συχνά χάνει την εμπιστοσύνη του στον Κτηνίατρο.

 

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ: τα τσιμπούρια μπορεί να μεταδώσουν στο ζώο σας διαφορετικά είδη βακτηρίων που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με την Ehrlichia. Οι ορολογικές εξετάσεις συνήθως ανιχνεύουν αντισώματα κατά του συχνότερου είδους- Ε.canis-ή και μερικών ακόμα. Αν ο Κτηνίατρός σας έχει όλα τα απαραίτητα εκείνα στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της προσβολής του ζώου σας από την "ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΟΥ", θα πρέπει να τον εμπιστευθείτε και να ακολουθήσετε τις οδηγίες και συμβουλές του!

 

Μια ακόμα πιο ειδική εξέταση που επιτρέπει την ανίχνευση του DNA της Ehrlichia καθώς και την ταυτοποίηση του είδους που προσέβαλλε το ζώο, είναι η PCR. Η εξέταση αυτή γίνεται σε εξειδικευμένα εργαστήρια και συνήθως προτιμάται σε περιπτώσεις όπου επιθυμείται η ταχεία διάγνωση της νόσου όταν ακόμα βρίσκεται στην οξεία φάση.

Να θυμάστε:

 Η διάγνωση της Ερλιχίωσης μπορεί να γίνει ΤΥΧΑΙΑ, κατά τη διαγνωστική διερεύνηση ενός ζώου που υποφέρει ταυτόχρονα από άλλα παθολογικά αίτια! Σε αυτά τα περιστατικά, η θεραπευτική αγωγή μπορεί να απαιτεί το συνδυασμό πολλών και διαφορετικών φαρμάκων, όχι απαραίτητα ειδικών για την Ερλιχίωση.

 

Πολλοί ιδιοκτήτες ζητούν να γίνει άμεσα, μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας του ζώου τους, επανάληψη της ορολογικής εξέτασης ( τίτλου αντισωμάτων ). Αυτή είναι μία τακτική που ΔΕΝ εφαρμόζουμε στο ιατρείο μας, για τον εξής λόγο: Δεν έχει νόημα η άμεση επανεξέταση του ζώου για τον τίτλο αντισωμάτων, διότι πολύ απλά απαιτείται ένα χρονικό διάστημα από 6 έως 9 μήνες ώσπου ο τίτλος αντισωμάτων να "πέσει". Πολλοί σκύλοι που έχουν θεραπευθεί από τη νόσο, εξακολουθούν να έχουν υψηλό τίτλο αντισωμάτων για πολλούς μήνες έως και χρόνια!

Η παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της θεραπευτικής αγωγής γίνεται με επαναληπτικές "ΓΕΝΙΚΕΣ" εξετάσεις αίματος με τις οποίες ελέγχονται ο αιματοκρίτης, ο αριθμός των αιμοπεταλίων, ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων. Η βελτίωση αυτών των παραμέτρων και φυσικά και της κλινικής εικόνας του ζώου επιβεβαιώνουν την επιτυχία της θεραπείας.

Σπανιότερα,οι αιματολογικές διαταραχές (όπως η Θρομβοκυτταροπενία), θα επιμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την ολοκλήρωση της θεραπευτικής αγωγής αποκαρδιώνοντας κυριολεκτικά τον ιδιοκτήτη που έχοντας καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για τη θεραπεία του ζώου του, δεν βλέπει τα πολυπόθητα "φυσιολογικά" αποτελέσματα στην γενική εξέταση αίματος του ζώου του. Είναι ακόμα άγνωστο το γιατί κάποια ζώα που υποβάλλονται σε θεραπευτική αγωγή κατά της Ερλιχίωσης και ενώ έχουν επανέλθει σε πλήρως φυσιολογική κλινική εικόνα, εξακολουθούν να έχουν σοβαρές ανωμαλίες στην γενική εξέταση αίματος (χαμηλό αιματοκρίτη, χαμηλά αιμοπετάλια κα.). Η ταυτόχρονη προσβολή του ζώου από άλλα παθολογικά αίτια (πχ. ΛΕΪΣΜΑΝΙΩΣΗ) είναι από τα βασικότερα αίτια που θα πρέπει να διερευνηθούν, μαζί με την πιθανότητα η νόσος της Ερλιχίωσης να έχει περάσει στη ΧΡΟΝΙΑ φάση της στο συγκεκριμένο ζώο. Άλλα αίτια όπως η διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος του ζώου από την Ερλίχια είναι επίσης πιθανά. 

ΒΙΟΧΗΜΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: στις εξετάσεις αυτές συχνά ευρήματα είναι η αύξηση των ηπατικών ενζύμων (ALT, ALP ) που συχνά οδηγεί σε εσφαλμένο συμπέρασμα ηπατικής νόσου στα ζώα που δεν ελέγθηκαν μέσω ορολογικής εξέτασης για Ερλιχίωση!

Ένα ακόμα διαγνωστικό "όπλο" στη διάθεσή μας για τη διάγνωση της Ερλιχίωσης, είναι μια πολύ ειδική εργαστηριακή εξέταση που ονομάζεται PCR! Η εξέταση αυτή βοηθάει στον εντοπισμό του είδους της Ehrlichia που έχει προσβάλλει το συγκεκριμένο ζώο, αλλά η μεγαλύτερη διαγνωστική της αξία έγκειται στην δυνατότητα που προσφέρει στον έλεγχο της αποτελεσματικότητας της θεραπευτικής αγωγής.

 

-ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ Η ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ?

ΝΑΙ!

Η θεραπεία της Ερλιχίωσης είναι εφικτή, με την προϋπόθεση ότι η διάγνωση γίνει έγκαιρα και ΠΡΙΝ προκληθεί καταστολή του μυελού των οστών.

Η θεραπεία συνίσταται στη χορήγηση ειδικών φαρμάκων καθώς και υποστηρικτικής αγωγής, ανάλογα με την κλινική εικόνα του ζώου.

Το φάρμακο εκλογής είναι η Δοξυκυκλίνη (Κτηνιατρικό σκεύασμα: Ronaxan, Ανθρώπινο σκεύασμα: Vibramycin) που χορηγείται με την μορφή χαπιών από το στόμα και η συστηνόμενη διάρκεια της θεραπείας φθάνει τις 28 ημέρες!

Κλινική βελτίωση στα ζώα που διαγνώσθηκαν έγκαιρα (οξεία ή αρχή χρόνιας φάσης ) παρατηρείται πολύ σύντομα, έως και 24-48 ώρες μετά την έναρξη της αγωγής!

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ Η ΑΓΩΓΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΖΩΟ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΚΛΙΝΙΚΑ!

Στην περίπτωση πρόωρης διακοπής της θεραπείας, το ζώο θα υποτροπιάσει σύντομα!

Εκτός από την Δοξυκυκλίνη, στη διάθεσή μας για την αντιμετώπιση της νόσου υπάρχει και μια ακόμα δραστική ουσία: η Ιμιδοκάρβη (Κτηνιατρικό σκεύασμα: Imizol). Η ουσία αυτή ανήκει στην κατηγορία των αντιπρωτοζωϊκών φαρμάκων και χορηγείται μέσω υποδόριας ένεσης από ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ! Το φάρμακο αυτό έχει μακρά διάρκεια δράσης στο σώμα του ζώου και καλό ποσοστό επιτυχίας στην καταπολέμηση της E.canis, όταν χορηγείται ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ!

Η κλινική κατάσταση του ζώου που νοσεί από Ερλιχίωση είναι αυτή που θα καθορίσει το είδος και την διάρκεια της αγωγής καθώς και την συμπλήρωσή της από άλλες θεραπευτικές μεθόδους. Η αντιμετώπιση της ΧΡΟΝΙΑΣ μορφής Ερλιχίωσης είναι πραγματική πρόκληση για τον κλινικό Κτηνίατρο, εφόσον η απλή χορήγηση αντιβιοτικών ΔΕΝ είναι αρκετή.  Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ αίματος είναι συχνά υποχρεωτική σε ζώα που νοσούν από την βαριά χρόνια μορφή της νόσου και έχουν εκδηλώσει σοβαρή αναιμία λόγω καταστολής του μυελού των οστών. Η αναγέννηση του μυελού σε ζώα που καταφέρουν να επιβιώσουν της ΧΡΟΝΙΑΣ φάσης, μπορεί να διαρκέσει έως και 120 ημέρες μετά την έναρξη αγωγής.

Η χρήση γλυκοκορτικοειδών (κορτιζόνης ) είναι επίσης αποδεκτή σε ορισμένα περιστατικά Ερλιχίωσης στα οποία είτε γιατί η αιματολογική και κλινική εικόνα του ζώου δεν μπορεί αρχικά να διαχωριστεί από την Αυτοάνοση Θρομβοκυτταροπενία, είτε γιατί η αιμορραγίες απειλούν άμεσα τη ζωή του ζώου, είτε γιατί η ίδια η Ερλιχίωση έχει προκαλέσει παθολογικές καταστάσεις που ανταποκρίνονται στην χορήγηση κορτιζόνης (πχ. πολυαρθρίτιδα, αγγειίτιδα, μηνιγγίτιδα).

ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΔΟΣΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ. Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΑΥΤΩΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΗ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΥ.  Η ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΖΩΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΖΩΟΥ.

 

-ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ!

Η παρακολούθηση της θεραπείας του ζώου από τη στιγμή που ξεκινήσει, είναι απολύτως απαραίτητη διότι σε πολλές περιπτώσεις η νόσος μπορεί να επιμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα παρά την χορήγηση όλων των απαραίτητων φαρμάκων.

Η πραγματοποίηση γενικής εξέτασης αίματος μέσα στις πρώτες 10-15 ημέρες από την έναρξη της θεραπείας είναι απαραίτητη. Από τις πρώτες αιματολογικές ενδείξεις πως το ζώο ανταποκρίνεται στην θεραπεία, είναι η άνοδος του αριθμού των αιμοπεταλίων. Η εξέταση αυτή πρέπει να επαναλαμβάνεται σε 1 έως και 3 μήνες μετά το τέλος της θεραπείας, διότι υπάρχει πάντα ο κίνδυνος αναζωπύρωσης της νόσου.

Αυτό που είναι δύσκολο να αποδειχθεί μετά τη λήξη της θεραπευτικής αγωγής, είναι πως ο υπεύθυνος μικροοργανισμός απομακρύνθηκε από το σώμα του ζώου.

Η σύντομη επανάληψη της ορολογικής εξέτασης για τον τίτλο αντισωμάτων δεν έχει κανένα νόημα να γίνεται, διότι το χρονικό διάστημα που απαιτείται για την πτώση των αντισωμάτων δεν ακολουθεί την πορεία της κλινικής βελτίωσης του ζώου. Δηλαδή, ένα ζώο που έχει ιαθεί κλινικά και που οι αιματολογικές εξετάσεις του επανέρχονται στα φυσιολογικά επίπεδα, μπορεί ακόμα να έχει υψηλό τίτλο αντισωμάτων για αρκετό χρονικό διάστημα μετά το τέλος της θεραπείας.

Ας μην ξεχνάμε δε, την πιθανότητα επαναμόλυνσης ενός ζώου που ζει ή ταξιδεύει σε ενδημικές περιοχές (εκεί δηλαδή που η νόσος είναι συχνή)!!!

Συμπερασματικά!

Η πρόγνωση της Ερλιχίωσης για τα ζώα στα οποία θα γίνει έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία είναι καλή. Πιο σωστά, η ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΗ πρόγνωση είναι καλή.

♦Τι σημαίνει ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΗ πρόγνωση?

Σημαίνει πως το ζώο μπορεί να εκδηλώσει εντυπωσιακή και ταχύτατη κλινική βελτίωση ακόμα και μέσα στις πρώτες 24-48 ώρες μετά την έναρξη της κατάλληλης αγωγής. Αυτό ισχύει για τα ζώα εκείνα που διαγνώσθηκαν κατά την οξεία ή μέτριας σοβαρότητας χρόνια μορφή της Ερλιχίωσης.  Για τα ζώα όμως που διαγνώσθηκαν σε προχωρημένα στάδια της χρόνιας μορφής της νόσου και κατάφεραν να ανακάμψουν κλινικά, μπορεί να απαιτηθεί χρονικό διάστημα πολλών μηνών (έως και έτους), μέχρι να διαπιστωθεί η πλήρης αιματολογική τους ανάκαμψη. Μέχρι δηλαδή οι εξετάσεις αίματος να επανέλθουν στα φυσιολογικά τους επίπεδα.

Η ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ πρόγνωση της νόσου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες με πρώτιστο όπως ήδη αναφέραμε την έγκαιρη διάγνωσή της. Άλλοι παράγοντες όμως, εξίσου σημαντικοί είναι η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση παθολογικών καταστάσεων που μπορεί να συνυπάρχουν με τη νόσο της Ερλιχίωσης στον ίδιο οργανισμό.

Κατά τη γνώμη μου, κάθε ζώο που διαγιγνώσκεται με τη νόσο της Ερλιχίωσης, θα πρέπει να ελέγχεται και για τη νόσο της ΛΕΪΣΜΑΝΙΩΣΗΣ!!! Η ταυτόχρονη παρουσία και των δύο νοσημάτων στο ίδιο ζώο είναι κάτι που πολύ συχνά συναντάμε στην κλινική πράξη.

Από την κλινική μου εμπειρία είναι πως τελικά τα ζώα που θα καταλήξουν από τη νόσο της Ελιχίωσης είναι είτε αυτά στα οποία η διάγνωση έγινε εξαιρετικά καθυστερημένα και στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις ο θάνατος προήλθε κυρίως από τις ανεξέλεγκτες αιμορραγίες που προκάλεσε η ασθένεια, είτε ζώα στα οποία συνυπήρχαν άλλες εξίσου σοβαρές ασθένειες (κυρίως η Λεϊσμανίωση) και μη έχοντας διαγνωσθεί έγκαιρα εκδηλώθηκαν με την σοβαρότερη μορφή τους συμβάλλοντας έτσι στην περαιτέρω αποδυνάμωση του ανοσοποιητικού συστήματος του ζώου.

 

 

 

-ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ Η ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ?

 

Πρόληψη είναι να ελέγχουμε το ζώο μας τακτικά για την παρουσία εξωπαρασίτων επάνω του, να πραγματοποιούμε τακτικούς αιματολογικούς ελέγχους τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, να ρωτάμε τον Κτηνίατρό μας για ό,τι απορίες έχουμε και να μη βασιζόμαστε σε αυτά που μας λένε οι φίλοι μας σχετικά με την ασθένεια .

Εμβόλιο κατά της νόσου της Ερλιχίωσης, έως και σήμερα ( 2016 ) ΔΕΝ υπάρχει. Η πρόληψη βασίζεται αποκλειστικά στην κατά το δυνατό αποφυγή τσιμπημάτων από τσιμπούρια, τόσο μέσω σωστής και τακτικής χρήσης εξωπαρασιτοκτόνων όσο και αποφυγής έκθεσης των ζώων μας σε περιβάλλοντα με υψηλό παρασιτικό φορτίο (χωράφια και αγροί που δεν έχουν ψεκαστεί με εξωπαρασιτοκτόνα, συγχρωτισμός με αδέσποτα ζώα, συνωστιμός ζώων σε ξενώνες ή εκτροφεία όπου δεν τηρούνται βασικοί κανόνες υγιεινής κα).

Η προληπτική χρήση αντιβιοτικών σε ζώα που είτε βρέθηκαν να έχουν τσιμπούρια επάνω τους είτε εκτέθηκαν σε ύποπτα περιβάλλοντα, αναφέρεται συχνά ως εφαρμοζόμενη τακτική ιδίως σε χώρους όπως εκτροφεία, ξενώνες, άσυλα προστασίας αδέσποτων.

Η προσωπική μου άποψη είναι πως η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών είτε από τους ιδιοκτήτες είτε από τους Κτηνιάτρους, είναι κατάχρηση και σύντομα θα οδηγήσει σε αδιέξοδο με την ανάπτυξη ανθεκτικότητας των μικροοργανισμών στα φάρμακα. Η χρήση αντιβιοτικών θα πρέπει να γίνεται μόνον σε επιβεβαιωμένα περιστατικά Ερλιχίωσης και υπό την επίβλεψη Κτηνιάτρου. Η προληπτική χορήγηση αντιβιοτικών μπορεί να αποτελέσει μια αποδεκτή προσέγγιση στις περιπτώσεις εκείνες όπου τα μέτρα καταπολέμησης των τσιμπουριών δεν επαρκούν (εκτροφεία, άσυλα περισυλλογής αδέσποτων ζώων και γενικά χώροι όπου συνωστίζονται πολλά ζώα). Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπου η παρουσία τσιμπουριών είναι έντονη και η  μόλυνση από Ερλίχια πολύ πιθανή, η προλητπική χορήγηση ειδικών αντιβιοτιών υπό την επίβλεψη Κτηνιάτρου είναι αποδεκτή.

Ο καλύτερος τρόπος πρόληψης της ασθένειας αυτής (ή καλύτερα, πρόληψης της δυσμενούς εξέλιξης της ασθένειας αυτής) είναι ο τακτικός αιματολογικός έλεγχος του ζώου σας, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο κατά τη χειμερινή περίοδο, όπως και η ΑΜΕΣΗ εξέταση του ζώου από Κτηνίατρο σε περίπτωση που βρεθεί επάνω του τσιμπούρι. Η συμβουλή αυτή αφορά τόσο στα ζώα που διαβιούν, όσο και σε αυτά που επισκέπτονται ενδημικές περιοχές.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Η ΙΑΣΗ ΤΟΥ ΖΩΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ ΔΕΝ ΣΥΝΟΔΕΥΤΑΙ ΑΠΟ ΕΦ'ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ ΑΝΟΣΙΑ. Το ζώο που νόσησε δηλαδή και θεραπεύθηκε, ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΑΙ στον μέλλον από ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ κατά της Ερλιχίωσης. Το ίδιο ζώο μπορεί να μολυνθεί ξανά και ξανά αν τσιμπηθεί από μολυσμένα τσιμπούρια.

Ο ρόλος της χυμικής ανοσίας (αντισώματα) είναι μηδαμινός στην αντιμετώπιση της νόσου από τον οργανισμό του ζώου. Τον κύριο ρόλο στην ασθένεια αυτή (όπως και στην Λεϊσμανίωση), έχει η Κυτταρική ανοσία.

Μην βγάζετε συμπεράσματα μόνοι σας για την μικρής διάρκειας αδιαθεσία του ζώου σας αποδίδοντάς την στην καλοκαιρινή ζέστη! Κάθε ζώο που εκδηλώνει έστω και 1 ή 2 ημέρες αδιαθεσίας, θα πρέπει να εξετάζεται από Κτηνίατρο!

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

♦Για να μεταφέρει το τσιμπούρι τη νόσο σε ένα σκύλο, θα πρέπει πρώτα να μολυνθεί το ίδιο από άλλο μολυσμένο σκύλο. Το ίδιο το τσιμπούρι δηλαδή δεν μεταφέρει τη νόσο στους απογόνους του (δεν γεννάει τσιμπούρια με τον μικροοργανισμό της Ερλιχίωσης). Αν λοιπόν έχετε περισσότερους από έναν σκύλους και η νόσος διαγνωσθεί σε έναν, φροντίστε να πραγματοποιήσετε τις κατάλληλες εξετάσεις και στα υπόλοιπα ζώα σας άμεσα.

♦Αφήνετε τα ζώα σας για φιλοξενία σε καθαρούς χώρους όπου τηρούνται αυστηρά μέτρα υγιεινής και καθαριότητας και κάνετε προληπτικά αγωγή κατά των εξωπαρασίτων πριν το ζώο σας εισαχθεί σε ένα τέτοιο χώρο!

♦Σήμερα υπάρχουν στη διάθεσή μας διάφορα ασφαλή σκευάσματα κατά των εξωπαρασίτων όπως σπρέυ, αμπούλες, χάπια. Ζητήστε τη συμβουλή του Κτηνιάτρου σας για την επιλογή του καταλληλότερου σκευάσματος και μην εμπιστεύεστε φθηνά σκευάσματα που κυκλοφορούν στο εμπόριο και υπόσχονται καταπολέμηση παντός είδους εξωπαρασίτου!!!!

ΜΗΝ ΧΟΡΗΓΕΙΤΕ ΣΤΑ ΖΩΑ ΣΑΣ ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΑ ΥΠΟ ΤΙΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΦΙΛΩΝ ΚΑΙ ΓΝΩΣΤΩΝ ΠΟΥ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΖΩΟ ΜΕ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ!

 

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΟΡΗΓΟΥΜΕ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΥ, ΣΕ ΖΩΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΓΝΩΣΘΕΙ ΟΤΙ ΠΑΣΧΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗ ΝΟΣΟ ΕΠΕΙΔΗ ΒΡΗΚΑΜΕ ΕΝΑ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ Ή  ΕΧΟΥΜΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΖΩΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΝΟΣΕΙ Ή ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΖΩΟ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΑΣ ΝΟΣΕΙ!

 

 

-ΠΟΙΟΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ?

Τα περισσότερα είδη της Ehrlichia μπορούν να μολύνουν τον άνθρωπο. Ο σκύλος όμως, δεν ευθύνεται για την άμεση μετάδοση της νόσου αυτής στον άνθρωπο.

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΖΩΟ ΠΟΥ ΝΟΣΕΙ ΑΠΟ ΕΡΛΙΧΙΩΣΗ Ή Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΤΟΥ, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟ ΜΟΛΥΝΣΗΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΟΣΟ!

 

Η Ερλιχίωση του ανθρώπου προκαλείται από διαφορετικά είδη του γένους Ehrlichia( E.chaffeensis,Ehrlichia ewingii,Ehrlichia muris-like) ικανά να προκαλέσουν σοβαρά κλινικά συμπτώματα μηνιγγοεγκεφαλίτιδας, οξείας νεφρικής ανεπάρκειας, οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας. Κάποια από αυτά τα είδη μπορεί να προσβάλλουν και το σκύλο και τον άνθρωπο.

Η μετάδοση της νόσου στον άνθρωπο γίνεται (όπως και στον σκύλο ) από τσίμπημα μολυσμένου τσιμπουριού. Υπάρχουν διαφορετικά είδη τσιμπουριών που παρασιτούν στα ζώα και στον άνθρωπο ανά τον κόσμο αλλά και πολλές διαφορετικές ασθένειες που μπορεί να μεταδοθούν από αυτά στον άνθρωπο. Σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη ο κίνδυνος μετάδοσης στον άνθρωπο ασθενειών από τα τσιμπούρια είναι ιδιαίτερα υψηλός και γι'αυτό το λόγο δίνονται ιδιαίτερες ταξιδιωτικές οδηγίες σε όσους μετακινούνται προς αυτές τις περιοχές. (βρείτε χρήσιμες συμβουλές ΕΔΩ.)

 Η μετάδοση της νόσου ΔΕΝ μπορεί να γίνει από το σκύλο στον άνθρωπο. Ο ρόλος του σκύλου βέβαια στη μεταφορά τσιμπουριών είναι πρωταρχικής σημασίας για την απ'ευθείας μετάδοση της νόσου από το τσιμπούρι στον άνθρωπο.

Εκεί που ο σκύλος μας "κόλλησε" τσιμπούρια, θα μπορούσαμε να τσιμπηθούμε και εμείς!

Ο χειρισμός τσιμπουριών κατά την μηχανική αφαίρεσή τους από το σκύλο αποτελεί έναν πιθανό κίνδυνο μετάδοσης της νόσου στον άνθρωπο.

ΔΕΝ ΑΦΑΙΡΟΥΜΕ ΤΑ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΜΑΣ ΜΕ ΓΥΜΝΑ ΧΕΡΙΑ!!!

Στην ανθρώπινη ιατρική το ενδιαφέρον έχει στραφεί και στη μελέτη της πιθανής μετάδοσης της νόσου από άνθρωπο σε άνθρωπο κατά την μετάγγιση μολυσμένου αίματος.

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Greene: Infectious Diseases of the dog and cat.

2.Dwight D. Bowman: Georgis' Parasitology for veterinarians.

3.http://www.cvbd.org/en/tick-borne-diseases/ehrlichiosis/pathogenesis-and-transmission/

4.http://www.cdc.gov/ehrlichiosis/

5.www.vin.com

6.Treatment of Canine Ehrlichiosis: World small animal veterinary association, world congress proceedings, 2011. Edward B. Breitschwerdt, DVM, DACVIM.

7. A.Rick Alleman, DVM, PhD, DACVP, DABVP (Canine and Feline Practice), CEO and Manager of Lighthouse Veterinary Consultants, Alachea, FL, USA: More Than Just E. canis: The Increasingly complicated story of Ehrlichiosis. ABVP 2015.

8.ST.J.ETTINGER, ED.C.FELDMAN: Textbook of Veterinary Internal Medicine. pp 632-634:CANINE EHRLICHIOSIS.

9.www.cvbd.org (2010):  Canine Ehrlichiosis-from Acute Infection to Chronic Disease, CVBD DIGEST World Forum,No 7.

♦Η ανάλυση των κλινικών εκδηλώσεων και της παθογένειας της Λεπτοσπείρωσης στον Άνθρωπο δεν ανήκει στην ειδικότητά μου, αλλά ξεπερνά και το στόχο του συγκεκριμένου άρθρου που δεν είναι άλλος από την ενημέρωση σχετικά με την έγκαιρη διάγνωση και ΠΡΟΛΗΨΗ της νόσου στους κατοικίδιους ΣΚΥΛΟΥΣ και την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ.

Συνοπτικά αναφέρονται τα συχνότερα συμπτώματα της νόσου και τονίζεται η ανάγκη έγκαιρης αναζήτησης Ιατρικής Βοήθειας!

Η Λεπτοσπείρωση στον Άνθρωπο μπορεί να εκδηλωθεί με ένα πλήθος κλινικών σημείων και συμπτωμάτων, από ελαφρά έως και πολύ σοβαρά, που κατατάσσονται σε 4 κλινικά σύνδρομα:

1.Βακτηριαιμική Λεπτοσπείρωση.

2.Άσηπτη Μηνιγγίτιδα.

3.Ικτερική Λεπτοσπείρωση(Νόσος Weil).

4.Πνευμονικό Σύνδρομο.

Ενδεικτικά μόνο αναφέρονται μερικά! από τα πιθανά συμπτώματα:

Πυρετός, Αδυναμία, πονοκέφαλοι, μυαλγίες, διάρροια, ναυτία, έμετος, ολιγουρία, ανουρία, αιμορραγίες, εξανθήματα, γενική αδυναμία, ΙΚΤΕΡΟΣ, ρίγη, κοιλιακός πόνος, πόνος στις αρθώσεις, ανορεξία,διάρροια, βήχας, αιμόπτυση, φωτοφοβία, καρδιακές αρρυθμίες, έλλειψη πνευματικής διαύγειας ΚΑΙ πολλά άλλα....................

Η περίοδος επώσης μπορεί να είναι 2 έως 20 ημέρες.

Συχνά η νόσος μιμείται μια <span ">ελαφρά ή μετρίως ελαφρά γρίπη.

Ως πολυσυστηματική νόσος εκδηλώνεται σε ένα μικρότερο ποσοστό Ανθρώπων - νόσος Weil's (υψηλός πυρετός, ίκτερος, πόνος στην κοιλιά, διάρροια, εξανθήματα, χαρακτηριστικά έντονα κόκκινα μάτια) και βλάβες σε ζωτικά όργανα (νεφροί, συκώτι, πνεύμονες) έως και εσωτερικές αιμορραγίες.

Σε περιπτώσεις εγκυμοσύνης, μπορεί να προκαλέσει ακόμα και ΑΠΟΒΟΛΗ! Στην πολύ βαριά της μορφή η Λεπτοσπείρωση μπορεί να επιφέρει ακόμα και το θάνατο.

Πολλά από τα συμπτώματα της Λεπτοσπείρωσης στον Άνθρωπο (όπως και στο σκύλο), μπορεί να αποδοθούν σε ένα πλήθος άλλων παθολογικών καταστάσεων. Επίσης, μπορεί Άνθρωποι που έχουν μολυνθεί να μην εμφανίσουν κανένα απολύτως σύμπτωμα!!!!!Γι'αυτό ακριβώς η Λεπτοσπείρωση θεωρείται νόσημα που ΥΠΟΔΙΑΓΙΓΝΩΣΚΕΤΑΙ.

Η διάγνωσή της απαιτεί ΕΙΔΙΚΕΣ εργαστηριακές εξετάσεις και φυσικά ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ την αναζήτηση συβουλής και βοήθειας, από ειδικούς ΙΑΤΡΟΥΣ!

 

Καμία κλινική εικόνα δεν είναι χαρακτηριστική της νόσου, ούτε διαγνωστική! Μόνο υποψία της νόσου μπορεί να τεθεί από τα γενικά συμπτώματα και τίποτε άλλο!

ΟΣΟ ΜΑΚΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΙΣΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ, ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΛΕΠΤΟΣΠΕΙΡΩΣΗ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ (και ηθικόν δίδαγμα!)

Διάγνωση on-line! είναι αδύνατο να γίνει όχι μόνο για τη Λεπτοσπείρωση, αλλά για καμία ασθένεια. Και δεν είναι μόνο αδύνατο να γίνει, αλλά και άκρως επικίνδυνο να επιχειρείται.

Ο στόχος των ενημερωτικών άρθρων είναι η αφύπνιση του κοινού σχετικά με κινδύνους που απειλούν τη Δημόσια Υγεία. Όχι η εξ'αποστάσεως διάγνωση και θεραπεία.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΣΘΕ ΙΑΤΡΟ, ΟΤΑΝ ΕΙΤΕ ΕΧΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΠΟΥ ΝΟΣΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΖΩΟΝΟΣΟ, ΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ Ή ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙ ΥΠΟΠΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.

♦Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ασθένεια της Λεπτοσπείρωσης στον Άνθρωπο οι αναγνώστες παραπέμπονται σε ειδικά ΙΑΤΡΙΚΑ άρθρα.

 

 

 

15.ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ Η ΛΕΠΤΟΣΠΕΙΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ?

 

Από την κτηνίατρο Βασιλική Α. Νταβλούρου

Στο άρθρο αυτό θα βρείτε πληροφορίες σχετικά με τις πιο συχνές δηλητηριάσεις των κατοικιδίων. Ανάμεσα στις ουσίες που αναφέρονται, κάποιες ίσως να σας εκπλήξουν!

Δυστυχώς υπάρχει ένα πλήθος από "τοξικές βόμβες" με τις οποίες συμβιώνουμε και ερχόμαστε σε επαφή καθημερινά μέσα στα σπίτια μας, τους κήπους μας, τα ντουλάπια της κουζίνας μας! Καλό είναι λοιπόν να γνωρίζουμε αυτά τα πιθανά δηλητήρια και να προσπαθούμε να αποφεύγουμε την επαφή του κατοικιδίου μας μαζί τους.

Σε καμία περίπτωση η λίστα των δηλητηρίων που αναφέρονται εδώ ΔΕΝ είναι ολοκληρωμένη. Έχει γίνει επιλεκτική αναφορά στις πιο συχνές στην κλινική πράξη δηλητηριάσεις. Για περισσότερες πληροφορίες και αναζήτηση ουσιών με πιθανή τοξική δράση, μπορείτε να ανατρέξετε σε διάφορες πηγές του διαδικτύου. Μεταξύ των πιο αξιόπιστων συστήνονται οι εξής:

www.petpoisonhelpline.com

www.aspca.org

***Υπάρχει μια πληθώρα πληροφοριών στο διαδίκτυο, πολλές εκ των οποίων είναι κυριολεκτικά "σκουπίδια". Συμβουλευθείτε τον/την κτηνίατρό σας για οτιδήποτε διαβάζετε στο διαδίκτυο.

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΔΟΣΟΛΟΓΙΕΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ. ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΔΟΣΟΛΟΓΙΕΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΦΑΡΜΑΚΩΝ, ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΥΣ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Βρείτε πληροφορίες για τα φάρμακα πρώτης ανάγκης που μπορείτε να έχετε στο σπίτι για να βοηθήσετε το ζώο σας σε περίπτωση ανάγκης. ΕΔΩ.

 

I.ΒΑΡΕΑ ΜΕΤΑΛΛΑ

ΨΕΥΔΑΡΓΥΡΟΣ-Zn

Αυτή η δηλητηρίαση μπορεί να προκληθεί από την κατάποση αντικειμένων ή χημικών σκευασμάτων που περιέχουν ψευδάργυρο.

Είναι συχνή στους σκύλους, αλλά και στα οικόσιτα/καλλωπιστικά πτηνά (από κακής ποιότητας κλουβιά!).

 

 

 

 

 

 

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Σοβαρή διαταραχή του πεπτικού σωλήνα που εκδηλώνεται με εμετό, ανορεξία και αδυναμία. Σε σοβαρά περιστατικά προκαλείται ακόμα και αιμόλυση! λόγω καταστροφής των κυττάρων του αίματος,ανεπανόρθωτη βλάβη στο συκώτι του ζώου που μπορεί να εκδηλωθεί κλινικά με ίκτερο, βλάβη στους νεφρούς αλλά και την καρδιά του ζώου. Κώμα και Θάνατος έχουν αναφερθεί.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Ιδιαίτερα δύσκολη. Εκτός από τις περιπτώσεις που ο ιδιοκτήτης πιάσει "επ'αυτοφόρω" το ζώο να καταπίνει κάποιο αντικείμενο ή φάρμακο που περιέχει ψευδάργυρο, σε όλες τις άλλες περιπώσεις η διάγνωση είναι δύσκολο να γίνει αφού τα συμπτώματα αυτής της δηλητηρίασης είναι "γενικά" και μοιάζουν πολύ τόσο με άλλες δηλητηριάσεις, όσο και με διάφορες αρρώστιες. Αν υπάρχει υποψία ή μαρτυρία για την συγκεκριμένη δηλητηρίαση, τότε ο κτηνίατρος μπορεί με εξετάσεις αίματος ή ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΕΣ! , να το αποδείξει.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: Ειδική ουσία που ΔΕΝ μπορείτε να έχετε στο σπίτι.

AIΘYΛENOΔIAMINOTETPAOΞEIKO AΣBEΣTOΔINATPIO (CaNaEDTA), που διατείθεται με ειδική άδεια από ΙΦΕΤ και μπορεί να χορηγηθεί ενδοφλέβια ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ!

Την χορήγησή της θα αναλάβει ο κτηνίατρος, ΑΝ θεωρηθεί απαραίτητο και φυσικά..........ΑΝ μπορεί να την βρει!!!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ:Η χειρουργική αφαίρεση των μεταλλικών αντικειμένων, ιδίως αν πρόκειται για βίδες, είναι απαραίτητη διότι πέρα από την δηλητηρίαση μπορεί να προκληθεί και τραυματισμός/διάτρηση του πεπτικού σωλήνα. Κάποια από αυτά τα αντικείμενα ( πχ. κέρματα ) μπορεί να περάσουν από τον πεπτικό σωλήνα και να αποβληθούν με τα κόπρανα. Άλλες φορές όμως, εγκλωβίζονται και όχι μόνο προκαλούν απόφραξη, αλλά όταν η συγκέντρωσή τους σε ψευδάργυρο είναι υψηλή, τότε η παραμονή τους μέσα στον πεπτικό σωλήνα του ζώου έχει σαν αποτέλεσμα την σταδιακή διάλυσή τους και απελευθέρωση ψευδαργύρου στο αίμα του ζώου και ακολούθως δηλητηρίαση.

Κατά συνέπεια, η χειρουργική αφαίρεση των μεταλλικών αντικειμένων από το στομάχι/έντερο του ζώου σε επιβεβαιωμένα περιστατικά είναι απαραίτητη, όπως απαραίτητη είναι και η στενή παρακολούθηση της λειτουργίας ζωτικών οργάνων ( ήπαρ, νεφροί, καρδιά). Σε κάθε τέτοιο περιστατικό η μεταφορά του ζώου σε κτηνιατρείο και η άμεση έναρξη υποστηρικτικής αγωγής είναι απολύτως αναγκαία.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΕΜΕΤΟΥ!

*****Μπορεί η κατάποση ενός νομίσματος να μην ακούγεται σαν ιδιαίτερα σοβαρό περιστατικό και πολλοί να πιστεύουν πως η αποβολή του με τα κόπρανα είναι ζήτημα χρόνου. Σε αυτό το χρόνο όμως, η διάλυσή του και απελευθέρωση ψευδαργύρου στο αίμα του ζώου, μπορεί να προκαλέσει σοβαρή έως και θανατηφόρο δηλητηρίαση.

ΜΟΛΥΒΔΟΣ-Pb

Αυτή η δηλητηρίαση, αν και σπάνια, μπορεί να εκδηλωθεί "ατυχώς" σε ζώα που διαμένουν σε παλιά κτίρια! Μπογιά από τους τοίχους,σκόνη,μολύβδινα αντικείμενα, κακής ποιότητας κεραμικά πιάτα,υδραυλικά είναι μερικές από τις πηγές μολύβδου. Άλλο συχνό ατύχημα που μπορεί να καταλήξει(πέραν όλων των άλλων...) και σε δηλητηρίαση από μόλυβδο, είναι η κατάποση βαριδίων πετονιάς από σκύλους που συνοδεύουν τους ιδιοκτήτες τους στο ψάρεμα.

Δυστυχώς, σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι δηλητηριάσεις από πυροβολισμό! Σκύλοι, γάτες , πουλιά και οτιδήποτε άλλο κινούμενο μπορεί να "ΠΥΡΟΒΟΛΗΘΕΙ", ΑΝ  φυσικά ΖΗΣΕΙ!, διατρέχει και τον κίνδυνο βαριάς δηλητηρίασης από τον μόλυβδο που περιέχεται στα σκάγια και τις σφαίρες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Ο μόλυβδος απορροφάται ταχύτατα στον πεπτικό σωλήνα του ζώου και εισέρχεται στο αίμα. Στην δηλητηρίαση από μόλυβδο μπορεί να εκδηλωθούν συμπτώματα από το πεπτικό σύστημα: εμετός, διάρροια, ανορεξία,σιελόρροια, αλλά και από το κεντρικό νευρικό σύστημα: αδυναμία συντονισμού κινήσεων, επιληπτικές κρίσεις (σπασμοί).Σε βαριές δηλητηριάσεις από μόλυβδο, επέρχεται θάνατος.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Δύσκολη. Τα συμπτώματα είναι γενικά και θα μπορούσαν να οδηγούν σε πλήθος άλλων διαγνώσεων. Εξετάσεις αίματος και ακτινογραφίες μπορεί να είναι πιο διαφωτιστικές. Σε κάθε περιστατικό πυροβολισμού, η πιθανόττητα δηλητηρίασης από μόλυβδο θα πρέπει να λαμβάνεται υπ'όψιν και να αντιμετωπίζεται κατάλληλα.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: Ειδική ουσία που ΔΕΝ μπορείτε να έχετε στο σπίτι.

AIΘYΛENOΔIAMINOTETPAOΞEIKO AΣBEΣTOΔINATPIO (CaNaEDTA), που διατείθεται με ειδική άδεια από ΙΦΕΤ και μπορεί να χορηγηθεί ενδοφλέβια ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ!

Την χορήγησή της θα ανάλάβει ο κτηνίατρος, ΑΝ θεωρηθεί απαραίτητο και φυσικά..........ΑΝ μπορεί να την βρει!!!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ, αναλόγως των συμπτωμάτων που έχουν εκδηλωθεί.Ο ενεργός άνθρακας ΔΕΝ βοηθάει. Η αφαίρεση σκαγιών από πυροβολημένα ζώα είναι ιδαίτερα δύσκολη.

 

II.ΟΙΚΙΑΚΑ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑ

ΟΞΕΑ

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα διάφορα προϊόντα που χρησιμοποιούμε καθημερινά για την καθαριότητα και υγιεινή των χώρων διαβίωσης/εργασίας μας ή διαβίωσης των κατοικιδίων μας(καθαριστικά διαλύματα, αποφρακτικά σωλήνων,αντισκωριακά σπρέυ,ακουαφόρτε,ξύδι και άλλα πολλά).

Οι κατοικίδιοι φίλοι μας εκτείθενται στον κίνδυνο δηλητηρίασης από τέτοιες ουσίες καθημερινά. Η δηλητηρίαση ενός ζώου από αυτές τις χημικές ουσίες μπορεί να προκληθεί είτε από την κατάποσή τους, είτε από την ατυχή επαφή του δέρματός τους με αυτές. Τα οξέα, ως ισχυρές χημικές ουσίες, μπορεί να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς στους ιστούς του σώματος ενός ζώου ( αλλά και του ανθρώπου).

Στους σκύλους αλλά και στις γάτες αρέσει πολύ να παίζουν με άδεια πλαστικά μπουκάλια. Ιδιαίτερα οι σκύλοι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο δηλητηρίασης από υπολλείματα χημικών σε άδεια μπουκάλια όταν προσπαθούν να τα δαγκώσουν. Οι γάτες, που χρησιμοποιούν περισσότερο την αίσθηση της αφής για την εξερεύνηση "περίεργων" αντικειμένων, είναι πιο επιρρεπείς σε δερματικά εγκαύματα ή και δηλητηρίαση από δερματική απορρόφηση αυτών των χημικών ουσιών.Ακόμα και η απλή επαφή του δέρματος όμως (κυρίως στην περιοχή της κοιλιάς που δεν καλύπτεται από τρίχες ) με ισχυρά οξέα που έχουν εφαρμοσθεί στο πάτωμα, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά δερματικά εγκαύματα ή/και δηλητηρίαση.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Στην επαφή τους με το δέρμα (ιδίως αν υπάρχουν πληγές)/μάτια/βλεννογόνο στόματος, οι ουσίες αυτές προκαλούν ΟΞΥ πόνο, ακόμα και σοβαρά εγκαύματα. Αν η επαφή είναι παρατεταμένη ή η ποσότητα ισχυρή, τότε είναι ικανά να προκαλέσουν σοβαρότατα τραύματα.

Αν το ζώο γλείψει τέτοιες ουσίες, τότε παρατηρούνται έντονη σιελόρροια, πόνος που εκδηλώνεται με επίμονο τρίψιμο του προσώπου στο έδαφος, οίδημα στα χείλη και την γλώσσα.

Αν ποσότητα τέτοιων ουσιών καταποθεί, τότε ακολουθούν όλα τα παραπάνω καθώς και δυσκολία στην κατάποση λόγω εγκαύματος στον οισοφάγο, εμετός, γαστρικά έλκη, κοιλιακός πόνος.

Η εισπνοή τέτοιων χημικών μπορεί να προκαλέσει σοβαρή δύσπνοια.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ιδιοκτήτης γνωρίζει πως το ζώο ήρθε σε επαφή με αυτές τις ουσίες ( είτε γιατί το είδε, είτε γιατί βρήκε αποδεικτικά στοιχεία μετά το ατύχημα). Σε κάποια περιστατικά όμως που εμφανίζονται ανεξήγητοι ερεθισμοί στο δέρμα του ζώου ή εμετοί χωρίς άλλα προφανή αίτια, τότε ο ρόλος του κτηνιάτρου είναι σημαντικός στην διαλεύκανση του.......μυστηρίου. Πολύ συχνά ο κτηνίατρος αναλαμβάνει ρόλο αστυνομικού ντέτεκτιβ και με κατάλληλες ερωτήσεις μπορεί να ανακαλύψει τα πραγματικά αίτια.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: Δεν υπάρχει.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: καθαρά ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ και ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ. Πλύσιμο της περιοχής του σώματος που προσβλήθηκε με ΑΦΘΟΝΟ ΚΡΥΟ νερό είναι η πρώτη λογική κίνηση που πρέπει να κάνει ο ιδιοκτήτης του ζώου. Αμέσως μετά, η εξέταση του ζώου από κτηνίατρο είναι απαραίτητη. Σε σοβαρά περιστατικά μπορεί να χρειασθεί ενδοφλέβια χορήγηση ορών και ταχεία αντιμετώπιση των πιθανών ελκών που προκλήθηκαν από τα χημικά αυτά. Σε περίπτωση που το ζώο κατάπιε κάποιο χημικό σκεύασμα, είναι απαραίτητο να γίνει λεπτομερής εξέτασή του από κτηνίατρο και διερεύνηση για την πιθανότητα διάτρησης εντέρου!

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΕΜΕΤΟΥ! Η ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΟΞΕΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΣΟΒΑΤΑ ΕΓΚΑΥΜΑΤΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΕΠΤΙΚΟ ΣΩΛΗΝΑ ΤΟΥ ΖΩΟΥ!!!!

ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΑ ΧΗΜΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΤΑ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΑ ΣΑΣ. ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΙΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΕΣ. ΑΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΙΣΧΥΡΑ ΧΗΜΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΗ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ, ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΩΣΤΕ Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΕΣ ΩΡΕΣ.

 

ΑΛΚΑΛΕΑ

Στην κατηγορία αυτή ανήκει η ΧΛΩΡΙΝΗ(και διάφορα άλλα καθαριστικά). Ανάλογα με την διάλυσή τους οι ουσίες αυτές μπορεί να προκαλέσουν από μέτρια έως πολύ σοβαρή καταστροφή των ιστών του σώματος(εγκαύματα, διατρήσεις κτλ). Η οσμή και γεύση των ουσιών αυτών ΔΕΝ είναι τόσο ισχυρή όσο των οξέων και γι'αυτό το λόγο είναι πιο πιθανή η πρόσληψη από το ζώο μεγαλύτερων ποσοτήτων, πράγμα που τελικά τις καθιστά πιο επικίνδυνες τοξικές ουσίες.

Τα συμπτώματα και η αντιμετώπισή τους είναι η ίδια όπως και στα ΟΞΕΑ.

 

ΑΛΚΟΟΛ

Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες κατοικιδίων γνωρίζουν πως η χορήγηση ΑΛΚΟΟΛ στα ζώα είναι απόλυτα απαράδεκτη και ιδιαίτερα επικίνδυνη τακτική!

Παρόλαυτά όμως,η συχνότητα περιστατικών δηλητηρίασης κατοικιδίων ζώων από ΑΛΚΟΟΛ είναι αρκετά υψηλή παγκοσμίως! Οι αιτίες έχουν να κάνουν κυρίως με τον μοντέρνο τρόπο διαβίωσης των κατοικιδίων μας που "κυριολεκτικά" συμβιώνουν μαζί μας και συχνά αποκτούν τις ίδιες συνήθειες με εμάς αλλά και διεκδικούν διακαιώματα σε όλες τις "ανθρώπινες" γευστικές απολαύσεις.

Συχνή είναι επίσης, η έκθεση του ζώου στο αλκοόλ από απίθανες πηγές (γλυκά και άλλες τροφές που μπορεί να περιέχουν αλκοόλ, ΑΨΗΤΗ ΖΥΜΗ ΨΩΜΙΟΥ!).

 

Η δηλητηρίαση από αλκοόλ και η αντιμετώπισή της, ΔΕΝ είναι τόσο απλή όσο μερικοί νομίζουν...............................................

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Η κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ υπογλυκαιμία, υπόταση και υποθερμία! Το δηλητηριασμένο από αλκοόλ ζώο μπορεί να εκδηλώσει σπασμούς ( επιληπτικές κρίσεις ) και θανατηφόρο δύσπνοια.

Η κατανάλωση άψητης ζύμης ψωμιού, πέρα από την δηλητηρίαση από την αλκοόλη που παράγεται κατά την ζύμωση που θα εξελιχθεί μέσα στο στομάχι του ζώου, μπορεί να προκαλέσει και άλλες θανατηφόρες επιπλοκές. Η διόγκωση της ζύμης μέσα στο στομάχι του ζώου μπορεί να προκαλέσει ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟ και επακόλουθη ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΜΑΧΟΥ, η οποία εκδηλώνεται με συνεχείς και ανεπιτυχείς προσπάθειες εμετού, διόγκωση του στομάχου,ταχυκαρδία, κυκλοφορική καταπληξία και ΘΑΝΑΤΟ αν δεν γίνει έγκαιρη επέμβαση από ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ!

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: είναι απαραίτητη η συνεργασία του ιδιοκτήτη. Ο ιδιοκτήτης πρέπει να πει την αλήθεια στον κτηνίατρο ( αν φυσικά την γνωρίζει ).

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: δεν υπάρχει.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: καθαρά ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ. Η μεταφορά του ζώου σε κτηνιατρείο είναι απολύτως απαραίτητη. Εκεί θα γίνει χορήγηση ορών, εξετάσεις αίματος και παρακολούθηση των ζωτικών λειτουργιών του ζώου. Στις περιπτώσεις που έχει προκληθεί στροφή στομάχου, είναι απαραίτητη η ΑΜΕΣΗ χειρουργική επέμβαση!

Όσο λυπημένος κι αν δείχνει ο σκύλος σας μπροστά σε ένα ποτήρι δροσερής μπύρας................

Όσο κι αν προσπαθεί να σας πείσει για τις αγνές προθέσεις του να βοηθήσει στην κουζίνα...............

προσπαθείτε να μην υποκύπτετε στον ψυχολογικό εκβιασμό των........................ θλιμμένων ματιών. Για το καλό τους πάντα!

 

ΑΛΑΤΙ(Χλωριούχο Νάτριο)

Το αλάτι είναι ιδιαίτερα τοξικό τόσο για το σκύλο όσο και για τη γάτα!

Πιθανές πηγές δηλητηρίασης των κατοικιδίων από αλάτι, περιλαμβάνουν: μαγειρικό αλάτι, παιδική χειροποίητη πλαστελίνη, άλατα πλυντηρίου πιάτων,θαλασσινό νερό!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια παλιά παραδοσιακή συνταγή για την παρασκευή πλαστελίνης στο σπίτι, περιέχει ως βασικό συστατικό το αλάτι και το αλεύρι. Δηλητηριάσεις σκύλων αλλά και παιδιών! έχουν αναφερθεί από το συγκεκριμένο υλικό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η θανατηφόρος δόση αλατιού για τον σκύλο είναι τα 3,7γραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους. Το συστατικό του αλατιού που ευθύνεται για τις δηλητηριάσεις αυτές είναι το Νάτριο ,η υπερδοσία του οποίου προκαλεί σοβαρές διαταραχές στην ισορροπία των υγρών στα κύτταρα και τα αγγεία του σώματος.

Η ευρέως γνωστή τακτική της πρόκλησης εμετού σε δηλητηριασμένα ζώα με τη χορήγηση αλατόνερου, ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ!!!!

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα της δηλητηρίασης αυτής είναι ο ΕΜΕΤΟΣ. (γι'αυτό και κάποιοι το συστήνουν ως μέσο πρόκλησης εμετού στις δηλητηριάσεις)

Προσοχή λοιπόν, διότι το ίδιο το αλάτι μπορεί να προκαλέσει τοξίκωση όταν υπερβούμε τα όρια και αντί να βοηθήσουμε ένα δηλητηριασμένο ζώο, να το σκοτώσουμε!

Άλλα συμπτώματα: διάρροια, λήθαργος, ανορεξία, αδυναμία συντονισμού κινήσεων( το ζώο μοιάζει σαν μεθυσμένο),μυϊκός τρόμος, αυξημένη δίψα και διούρηση με επακόλουθη σοβαρή αφυδάτωση. Σε πολύ σοβαρά περιστατικά παρατηρούνται μυϊκή ακαμψία, επιληπτικές κρίσεις (λόγω εγκεφαλικού οιδήματος!), σοβαρή νεφρική βλάβη,επικίνδυνες συλλογές υγρών σε διάφορες κοιλότητες του σώματος. Το ζώο μπορεί να πέσει σε κώμα και να επέλθει θάνατος!

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: απαιτείται η μαρτυρία του ιδιοκτήτη ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία και πολλές ειδικές εξετάσεις αίματος.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ υπάρχει

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Αναλόγως των συμπτωμάτων που έχουν εκδηλωθεί είναι κυρίως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ αλλά και προληπτική.

ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΕΜΕΤΟΣ αν το ζώο έχει από μόνο του αρχίσει να κάνει, διότι πέρα από τον κίνδυνο της εισρόφησης υπάρχει και κίνδυνος πρόκλησης σοβαρής αφυδάτωσης. Απαιτείται η μεταφορά του ζώου σε κτηνιατρείο και η νοσηλεία του υπό αυστηρή παρακολούθηση για την χορήγηση ειδικών ορών προκειμένου να μειωθούν τα επίπεδα Νατρίου στο αίμα του ζώου και να αντιμετωπισθεί η αφυδάτωση. Η ανάρρωση γίνεται σταδιακά και μπορεί να χρειαστούν αρκετές ημέρες νοσηλείας.

*Πολλοί ιδιοκτήτες αναφέρουν εμετούς και διάρροιες μετά από το θαλασσινό μπάνιο του σκύλου τους, πιστεύοντας πως το ζώο βρήκε και έγλειψε κάποιο δηλητήριο στην παραλία. Ήταν απλά, το θαλασσινό νερό.

 

ΞΥΛΙΤΟΛΗ

Η ΞΥΛΙΤΟΛΗ είναι ένα φυσικό γλυκαντικό που υπάρχει σε τσίχλες, φαγητά, οδοντόκρεμες, στοματικά διαλύματα, διάφορα διατροφικά συμπληρώματα κα.

Η θανατηφόρος δόση για το σκύλο είναι >0.1γραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους και μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρο ΥΠΟΓΛΥΚΑΙΜΙΑ μέσα σε 10-15λεπτά. Σε μεγαλύτερες δόσεις μπορεί να προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη στο συκώτι του ζώου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Αδυναμία, λήθαργος, εμετός, μυϊκός τρόμος, Επιληπτικές Κρίσεις, ίκτερος, μαύρα κόπρανα (αίμα),κώμα και θάνατος.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: απαιτείται η μαρτυρία του ιδιοκτήτη και άλλα αποδεικτικά στοιχεία ( μασουλημένες συσκευασίες από τσίχλες!) καθώς και πολλές ειδικές εξετάσεις αίματος.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ υπάρχει

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Είναι απαραίτητη η μεταφορά του ζώου σε κτηνιατρείο για την χορήγηση ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗΣ αγωγής με ειδικούς ορούς που περιέχουν γλυκόζη και με ηπατοπροστατευτικά φάρμακα. Είναι απολύτως απαραίτητη η συνεχής μέτρηση της γλυκόζης στο αίμα του ζώου για αρκετές ημέρες μετά την αρχική δηλητηρίαση. Σε αυτή την περίπτωση η χορήγηση ΑΝΘΡΑΚΑ δεν είναι αποτελεσματική .

*Τα συμπτώματα και αυτής της δηλητηρίασης είναι πολύ γενικά. Η κατάρρευση του ζώου από την πτώση της γλυκόζης ( σακχάρου ) στο αίμα μπορεί να εκληφθούν ως απλή "λιποθυμία", "ανακοπή" κτλ.

Μην θεωρείτε ΑΣΤΕΙΟ το γεγονός πως ο σκύλος σας βρήκε και μασούλησε τις τσίχλες σας και σε καμία περίπτωση μην περιμένετε πως θα συμβεί

κάτι τέτοιο...................

 

 

 

 

 

Αν υποψιάζεστε πως το ζώο σας κατανάλωσε κάποια τροφή ή σκεύασμα που περιέχει ΞΥΛΙΤΟΛΗ ή αν το ζώο εμφανίσει ΞΑΦΝΙΚΗ αδυναμία και κατάπτωση χωρίς να ξέρετε το γιατί, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να του χορηγήσετε από το στόμα ΓΛΥΚΟΖΗ με τη μορφή μελιού ή ειδικής πάστας (NUTRIPLUS GEL) που καλό είναι να περιλαμβάνεται στο κουτί πρώτων βοηθειών. Ταυτόχρονα, επικοινωνήστε άμεσα με κτηνίατρο!

 

ΣΟΚΟΛΑΤΑ-ΚΑΚΑΟ

Πολύ συχνή Χριστογεννιάτικη και Πασχαλινή δηλητηρίαση!

Η ένοχη "τοξική" ουσία που περιέχεται στη σοκολάτα και τη σκόνη κακάο,

λέγεται θεοβρωμίνη και η θανατηφόρος δόση της για τον σκύλο είναι 0.09-0.25 γραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους. Η δηλητηριώδης δράση της έχει να κάνει με την διέγερση τόσο του μυοκαρδίου ( μυς της καρδιάς ) όσο και το κεντρικού νευρικού συστήματος.

Την μικρότερη συγκέντρωση σε αυτή την τοξική ουσία έχει η λευκή σοκολάτα, αλλά αυτό ΔΕΝ την κάνει λιγότερο επικίνδυνη.

Η απορρόφηση της ουσίας αυτής από το πεπτικό σύστημα του σκύλου, είναι ιδιαίτερα αργή και μπορεί να φθάσει έως και 10ώρες μέχρι να απορροφηθεί πλήρως. Η εκδήλωση των πρώτων συμπτωμάτων ξεκινά συνήθως μέσα σε 4 ώρες και μπορεί να διαρκέσει έως και 72 ώρες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: αρχικά εμφανίζονται εμετός που συχνά περιέχει και αίμα, κοιλιακός πόνος λόγω παγκρετίτιδας, πολυδιψία,υπερδιέγερση και ασυνήθιστα αυξημένη κινητικότητα του ζώου, σιελόρροια, αταξία(αδυναμία συντονισμού κινήσεων) και ταχυκαρδία.

Σε πολύ σοβαρά περιστατικά, όταν η κατανάλωση σοκολάτας έχει φθάσει ή υπερβεί τη θανατηφόρο δόση, μπορεί να εκδηλωθούν: μυϊκή δυσκαμψία,ταχύπνοια, ακράτεια ούρων με αίματουρία, υπερθερμία, επιληπτικές κρίσεις και αρρυθμίες. Ο θάνατος του ζώου συνδέεται με τις επιληπτικές κρίσες και την οξεία κυκλοφορική συμφόρηση.

*Διαβάζοντας αυτά, εύκολα μπορεί κάποιος να διαπιστώσει την ομοιότητα αυτής της δηλητηρίασης με την δηλητηρίαση από Φόλα φυτοφαρμάκου.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: συνήθως τα ενοχοποιητκά στοιχεία βρίσκονται στο σπίτι ( περιτύλιγμα σοκολάτας )

ή πάνω στο ίδιο το ζώο!!!! Αν έχει εκδηλωθεί ήδη εμετός, τότε η "γλυκιά" οσμή του προδίδει τα αίτια............

Αν το ζώο έχει βρεθεί νεκρό, τότε η διάγνωση γίνεται μετά από νεκροτομή και εξέταση των περιεχομένων του στομάχου του.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ υπάρχει

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: η αντιμετώπιση είναι κυρίως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ. Η θεραπεία συστήνεται κυρίως στις περιπτώσεις όπου η κατανάλωση σοκολάτας ήταν μεγάλη. Επειδή όμως ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ποσότητα που έλαβε το ζώο, καλό είναι κάθε περιστατικό να αντιμετωπίζεται ως σοβαρό. Η πρόκληση εμετού συστήνεται αν η κατανάλωση έγινε πριν από 3 ώρες. Εμετικά και προσροφητικά συστήνονται. Σε κάθε περίπτωση, το ζώο πρέπει να εξετασθεί από κτηνίατρο και αναλόγως των συμπτωμάτων που έχει εκδηλώσει να χορηγηθεί η ανάλογη αγωγή.  Ιδιαίτερης σημασίας είναι η παρακολούθηση της λειτουργίας της καρδιάς του ζώου!!!!!!!!!!!!!!!! και χορήγηση κατάλληλων φαρμάκων.

 

*Προσέχετε τι αφήνετε εκτεθειμένο στο τραπέζι της κουζίνας σας. Κάποιος πάντα σας παρακολουθεί............

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ-ΣΚΟΡΔΑ (ALLIUM SPP.)

Κρεμμύδια, σκόρδα, πράσα και παράγωγά τους, είναι όλα ιδιαίτερα τοξικά τόσο για το σκύλο όσο και για τη γάτα.

Οι δηλητηριάσεις αυτές, πέρα από τις περιπτώσεις ατυχούς κατανάλωσης από το ζώο ( σκουπίδια, αποφάγια κτλ), οφείλονται κυρίως στην άγνοια των περισσότερων ιδιοκτητών για την τοξικότητα αυτών των τροφών.

Η δραστική ουσία που περιέχεται σε αυτές τις τροφές μπορεί να προκαλέσει καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων με αποτέλεσμα την ΟΞΕΙΑ και θανατηφόρο ΑΙΜΟΛΥΣΗ. Οι γάτες είναι πιο ευαίσθητες από τους σκύλους και ανάμεσα στις φυλές των σκύλων, τα ΑΚΙΤΑ θεωρούνται τα πιο ευαίσθητα.

5.5γραμμάρια κρεμμυδιού ανά κιλό σωματικού βάρους μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση στον σκύλο, ενώ στις γάτες ακόμα και πολύ μικρές ποσότητες σκόνης κρεμμυδιού όπως αυτές που περιέχονται σε κάποιες παιδικές τροφές, μπορεί να σκοτώσει.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ:  Εμετός, διάρροια,σιελόρροια, κοιλιακός πόνος, είναι από τα συχνότερα συμπτώματα. Η αναιμία λόγω λύσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να εκδηλωθεί μέσα σε 6-24 ώρες και συνοδεύεται από : αδυναμία, λήθαργο, ταχυκαρδία, ταχύπνοια, ίκτερο, κατάρρευση του ζώου, σοβαρή δύσπνοια-κυάνωση και θάνατο.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Βασίζεται κυρίως στην μαρτυρία του ιδιοκτήτη, αν αυτός γνωρίζει την δηλητηριώδη δράση αυτών των τροφών. Πιο συχνά όμως, η αποκάλυψη της αιτίας της δηλητηρίασης γίνεται κατόπιν ειδικών εξετάσεων αίματος που πραγματοποιεί ο κτηνίατρος ,ο οποίος θα ρωτήσει για την πιθανότητα κατανάλωσης τέτοιων τροφών. Οι εξετάσεις που απαιτούνται να γίνουν είναι μια γενική αίματος η οποία θα αποδείξει την αναιμία, βιοχημικός έλεγχος που θα υποδείξει διαταραχή της ηπατικής λειτουργίας του ζώου καθώς και επιχρίσματα αίματος. Στην περίπτωση που τα αίτια της αναιμίας του ζώου ΔΕΝ είναι γνωστά, θα πρέπει να αποκλεισθεί πρώτα ένα πλήθος ασθενειών ή άλλων δηλητηριάσεων (πχ.ποντικοφάρμακο!!!) που θα μπορούσαν να προκαλέσουν παρόμοια κλινική και εργαστηριακή εικόνα!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Όπως σε όλες τις δηλητηριάσεις, πρωτίστως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΑ μέτρα. Δυστυχώς, τα περισσότερα περιστατικά τέτοιας δηλητηρίασης προσκομίζονται όταν πια έχουν ήδη εκδηλωθεί τα συμπτώματα της αιμόλυσης.  Στο ζώο είναι απαραίτητο να χορηγηθούν οροί, ενώ στα πολύ σοβαρά περιστατικά η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ ΑΙΜΑΤΟΣ καθώς και η χορήγηση ΟΞΥΓΟΝΟΥ είναι απολύτως απαραίτητες ενέργειες τις οποίες ΜΟΝΟΝ ο κτηνίατρος μπορεί να αναλάβει.

Σε κάθε περίπτωση που διαπιστώσετε ότι το ζώο σας κατανάλωσε τέτοιες τροφές, συμβουλευθείτε κτηνίατρο ΑΜΕΣΩΣ!

ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΦΙΔΕΣ

 

 

 

 

 

 

 

Όλων των ειδών τα σταφύλια, παράγωγά τους, καθώς και οι σταφίδες μπορεί να προκαλέσουν δηλητηρίαση κυρίως στο σκύλο.

Ο θάνατος του ζώου οφείλεται στην ΟΞΕΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ που προκαλείται από την κατανάλωση σταφυλιών. Η απαιτούμενη ποσότητα σταφυλιών για την πρόκληση δηλητηρίασης δεν είναι γνωστή και γι'αυτό το λόγο συστήνεται η ΑΠΟΛΥΤΗ απαγόρευση της πρόσληψης αυτού του φρούτου από τα κατοικίδια.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Εμετός και λήθαργος μέσα σε 6 ώρες από την πρόσληψή τους. Ανορεξία, διάρροια και κοιλιακός πόνος. Περίπου 24 έως 72 ώρες μετά, το ζώο εκδηλώνει συμπτώματα νεφρικής ανεπάρκειας ( εμετοί, διάρροιες,ολιγουρία,ανουρία ) και ένα ποσοστό 50-75% αυτών των ζώων πεθαίνει.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Βασίζεται κυρίως στην μαρτυρία του ιδιοκτήτη. Ο κτηνίατρός σας μπορεί να πραγματοποιήσει ειδικές εξετάσεις αίματος προκειμένου να αποδειχθεί η νεφρική βλάβη.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Η έναρξη άμεσης ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗΣ αγωγής είναι αναγκαία. Η πρόκληση εμετού αν γίνει έγκαιρα και πριν το ζώο αρχίσει να εκδηλώνει τα συμπτώματα νεφρικής ανεπάρκειας μπορεί να προλάβει την δυσάρεστη αυτή εξέλιξη. Η χορήγηση ενεργού άνθρακα επίσης βοηθάει. Η νοσηλεία του ζώου και η  χορήγηση ορών με συνεχείς εξετάσεις για την παρακολούθηση της νεφρικής λειτουργίας πρέπει να γίνεται για τουλάχιστον 2 ημέρες μετά το αρχικό επεισόδιο.

ΑΝ ΤΟ ΖΩΟ ΣΑΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΤΡΟΦΕΣ, ΚΑΛΕΣΤΕ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΑΜΕΣΩΣ!

 

ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ

 

 

 

Οι μπαταρίες είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα "παιχνίδια" με τα οποία οι τετράποδοι φίλοι μας διασκεδάζουν. Δεν είναι μόνο η κατάποση της μπαταρίας που θα λειτουργήσει ως ξένο σώμα και ενδεχομένως να προκαλέσει απόφραξη σε κάποιο σημείο του πεπτικού σωλήνα του ζώου. Συνήθως, της κατάποσης προηγείται το "δάγκωμα". Έτσι, το τρύπημα της μπαταρίας θα επιτρέψει σε αλκαλικά ή οξέα υγρά να εισέλθουν στο στομάχι και το έντερο του ζώου και να προκαλέσουν διάβρωση/διάτρηση! Πιο συχνά είναι τα ατυχήματα από κατάποση μικρών μπαταριών: ΑΑ,ΑΑΑ, μπαταρίες - κουμπιά.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: έγκαυμα στο στόμα, σιελόρροια, τρίψιμο του στόματος στο έδαφος ή με το πόδι, πόνος, εμετός, δυσκολία στην κατάποση, δυσκολία στην αφόδευση, κοιλιακός πόνος, πυρετός και φυσικά όλα τα σχετικά με την απόφραξη του πεπτικού σωλήνα συμπτώματα.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ υπάρχει

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: βασίζεται κυρίως στην μαρτυρία του ιδιοκτήτη. Επιβεβαίωση της κατάποσης μπαταρίας γίνεται με την λήψη ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΩΝ!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: η άμεση ανιμετώπιση σε περίπτωση που κάποιος ΔΕΙ το ζώο του να καταπίνει μια μπαταρία ή ΔΕΙ σάλια να τρέχουν από το στόμα του ζώου είναι Η ΠΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΜΕ ΑΦΘΟΝΟΝ ΚΡΥΟ ΝΕΡΟ ΓΙΑ 15-20 ΛΕΠΤΑ.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΕΜΕΤΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όπως και σε κάθε περίπτωση κατάποσης καυστικών ουσιών, η πρόκληση εμετού μπορεί να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα στον οισοφάγο του ζώου!

Απαιτείται η μεταφορά του ζώου σε κτηνιατρείο. Χειρουργική αφαίρεση της μπαταρίας μπορεί να είναι απαραίτητη.

***Συχνά, οι βλάβες (έλκη) στο στόμα του ζώου και τα άλλα συμπτώματα, μπορεί να εμφανισθούν αρκετές ώρες μετά την κατάποση της μπαταρίας. ΑΝ δείτε το ζώο σας να καταπίνει μια μπαταρία, καλέστε αμέσως τον/την κτηνίατρό σας!

 

ΝΑΦΘΑΛΙΝΗ

Η ναφθαλίνη μπορεί να προκαλέσει τοξίκωση μέσω εισπνοής, απορρόφησης από το δέρμα και απορρόφησης από τον πεπτικό σωλήνα σε περίπτωση κατάποσης. Οι γάτες θεωρούνται πιο ευαίσθητες σε αυτή την τοξίκωση από τους σκύλους, όμως οι σκύλοι είναι πιο πιθανό να "καταπιούν" μπάλες ναφθαλίνης!

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: εμετός, διάρροια, λήθαργος, αδυναμία συντονισμού κινήσεων, νεφρική βλάβη, μυϊκοί τρόμοι, επιληπτικές κρίσεις, κώμα και ΘΑΝΑΤΟΣ έχουν αναφερθεί.

ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ!!!!!!!

 

ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ

Η δραστική ουσία αυτού του δηλητηρίου-ΜΕΤΑΛΔΕΫΔΗ-είναι θανατηφόρος και για τους κατοικίδιους σκύλους και γάτες. Ο θάνατος επέρχεται μετά από ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΕΣ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ κρίσεις και είναι ιδιαίτερα βασανιστικός!!!

Η ουσία αυτή όταν καταναλωθεί, απορροφάται πολύ γρήγορα από τον πεπτικό σωλήνα του ζώου και τα πρώτα συμπτώματα μπορεί να εκδηλωθούν μέσα σε μισή ώρα!

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: αδυναμία συντονισμού κινήσεων ( το ζώο μοιάζει "μεθυσμένο"), υπερδιέγερση έως και επιθετικότητα!, ταχύπνοια(λαχάνιασμα), έντονη σιελόρροια, μυδρίαση( διαστολή κόρης ματιών), εμετός, διάρροια. Τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα όμως είναι: ΣΠΑΣΜΟΙ που εξελίσσονται σε ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, υπερθερμία ( έως θερμοπληξία!), ΤΥΦΛΩΣΗ ( συνήθως παροδική- η όραση αποκαθίσταται αν το ζώο σωθεί),ΔΥΣΠΝΟΙΑ, ΚΥΑΝΩΣΗ. Αν δεν γίνει έγκαιρη παρέμβαση από κτηνίατρο, ο θάνατος επέρχεται από κατάρρευση του αναπνευστικού συστήματος του ζώου. Ακόμα και σε περιπτώσεις που αντιμετωπίσθηκαν αρχικά , θάνατος επήλθε αρκετές ημέρες μετά λόγω σοβαρής βλάβης στο συκώτι του ζώου.

Τα συμπτώματα και αυτής της δηλητηρίασης είναι όμοια με την δηλητηρίαση από φόλα!!!!!!!!!!!!!!!

Η δηλητηρίαση αυτή είναι συνήθως "ατυχής" και συμβαίνει όταν δεν λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα για την προφύλαξη των κατοικιδίων από το δηλητήριο αυτό που συχνά τοποθετείται στους κήπους για την εξόντωση των σαλιγκαριών.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: δεν υπάρχει.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: σε επιβεβαιωμένη κατάποση αυτού του δηλητηρίου, η ταχεία πρόκληση εμετού προλαμβάνει τα χειρότερα. Η χορήγηση ενεργού ΑΝΘΡΑΚΑ ΔΕΝ συστήνεται ( δεν προσροφά την μεταλδεϋδη).

ΚΑΘΕ ΖΩΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΘΕΙ ΑΠΟ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙ ΑΡΧΙΚΑ ΣΠΑΣΜΟΥΣ. Οι σπασμοί δεν εκδηλώνονται πάντοτε αμέσως μετά την κατανάλωση του συγκεκριμένου δηλητηρίου. Μπορεί να εκδηλωθούν αρκετές ώρες μετά και ας έχει προκληθεί εμετός.

Σε περίπτωση που το ζώο έχει ήδη εκδηλώσει σπασμούς, είναι απαραίτητο να παρασχεθούν όλα τα υποστηρικτικά μέτρα και να μεταφερθεί ΑΜΕΣΑ σε κτηνιατρείο για την χορήγηση ηρεμιστικού και ορών. Συχνά, είναι απαραίτητο τα ζώα αυτά να αναισθητοποιούνται και να διατηρούνται σε καταστολή για 1-2 ημέρες προκειμένου να ελεγχούν οι επιληπτικές κρίσεις. Η χορήγηση ΟΞΥΓΟΝΟΥ είναι ζωτικής σημασίας!!!!

 

ΑΜΕΣΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΖΩΟΥ ΣΕ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ΑΛΛΕΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ:

 

ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ

 

ΚΑΦΕΪΝΗ

 

ΣΠΙΡΤΑ

ΚΑΠΝΟΣ

ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΕΣ ΚΡΕΜΕΣ

 

III.ΕΝΤΟΜΟΚΤΟΝΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΑ.

ΥΠΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ΟΡΓΑΝΟΦΩΣΦΟΡΙΚΑ-ΚΑΡΒΑΜΙΔΙΚΑ ΕΝΤΟΜΟΚΤΟΝΑ

 

 

 

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν τα ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ παρασιτοκτόνα που χρησιμοποιούνται συνήθως ως ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΑ,ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ,ΕΝΤΟΜΟΚΤΟΝΑ στην Γεωπονική.

Δυστυχώς εδώ ανήκουν τα πιο δημοφιλή δηλητήρια που χρησιμοποιούνται στις ΦΟΛΕΣ!!!!!

Υπάρχουν και κάποια παλαιότερα σκευάσματα για την καταπολέμηση των ψύλλων και τσιμπουριών που περιέχουν επικίνδυνες οργανοφωσφορικές ενώσεις. Πχ.. Sebacil.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΟΡΓΑΝΟΦΩΣΦΟΡΙΚΑ ΕΞΩΠΑΡΑΣΙΤΟΚΤΟΝΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΤΟ SEBACIL. ΟΧΙ ΓΙΑ ΔΥΣΦΥΜΙΣΗ ΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΤΗΤΑ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΖΩΙΚΟ ΕΙΔΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΛΥΣΗ!!!!!

 

 

Η δηλητηρίαση ενός ζώου από αυτές τις ουσίες μπορεί να είναι ΑΤΥΧΗΣ ή ΕΣΚΕΜΜΕΝΗ. Οι ατυχείς δηλητηριάσεις είναι και αυτές αρκετά συχνές και είναι συνήθως το αποτέλεσμα απροσεξίας του ιδιοκτήτη που αφήνει εκτεθειμένα αυτά τα δηλητήρια σε χώρους που έχουν πρόσβαση τα κατοικίδια. Η γλυκιά γεύση αρκετών από αυτά τα δηλητήρια είναι η συνήθης "παγίδα" που προκαλεί αυτές τις τραγωδίες.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: πολλά και γενικά. Ναυτία, σιελόρροια, εμετός, διάρροια, σπασμοί, επιληπτικές κρίσεις,θάνατος.

Ίσως η μόνη δηλητηρίαση που μπορούμε να πούμε ότι χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένα συμπτώματα. Ή πιο σωστά, όταν δούμε αυτά τα συγκεκριμένα συμπτώματα θα πρέπει στη λίστα των πιθανών αιτίων να βάλουμε την δηλητηρίαση!

Τα συμπτώματα αυτά είναι: ΔΕΜΟΔΑΣ:Διάρροια, Εμετός ,Μίωση,ΟύρησηΔακρύρροια Αφροί,, ,Σιελόρροια.

 

ΔΙΑΓΝΩΣΗ:

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: για αυτή την κατηγορία δηλητηρίων, το αντίδοτο είναι η ΑΤΡΟΠΙΝΗ

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ:

 

 

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΣΚΕΥΑΣΜΑ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΨΥΛΛΩΝ ΚΑΙ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΩΝ, ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΕΩΣ . Η ΤΑΜΠΕΛΑ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΟΥ ΠΟΥ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ Ή ΜΙΑ ΑΓΕΛΑΔΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΒΛΕΠΕΤΑΙ. ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ

 

 

 

 

ΠΥΡΕΘΡΙΝΕΣ-ΠΥΡΕΘΡΟΕΙΔΗ

Οι πυρεθρίνες είναι φυσικό προϊόν, εκχύλισμα του φυτού Chrysanthemum, ενώ τα πυρεθροειδή είναι συνθετικά/χημικά παρασκευάσματα.

Οι γάτες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες σε αυτές τις ουσίες και πολύ πιο εύκολα δηλητηριάζονται. Ο πιο συχνός τρόπος ατυχούς δηλητηρίασης των κατοικιδίων από αυτές τις ουσίες, είναι η ακατάλληλη χρήση εξωπαρασιτοκτόνων.

ΠΟΝΤΙΚΟΦΑΡΜΑΚΑ-ΑΝΤΙΠΗΚΤΙΚΑ

Η δηλητηρίαση από ποντικοφάρμακο είναι από τις πιο συχνές στην κλινική πράξη, ιδίως στον σκύλο. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα ατυχούς πρόσληψης του δηλητηρίου από το ζώο στο σπίτι, αλλά και εσκεμμένης δηλητηρίασης από φόλα.

Τα δηλητήρια αυτής της κατηγορίας είναι γνωστά και ως αντιπηκτικά, αφού η τοξική δράση τους έχει να κάνει με την αναστολή των παραγόντων πήξης του αίματος και κατά συνέπεια την πρόκληση αιμορραγιών στο δηλητηριασμένο ζώο.

Για την δηλητηρίαση από ποντικοφάρμακο επικρατεί η άποψη πως είναι η πιο "ήπια" και ευκολότερα αντιμετωπίσημη περίπτωση. Αυτό γιατί τα ποντικοφάρμακα είναι ευρέως γνωστά και διαθέσιμα σκευάσματα και η χρήση τους είναι μια πολύ δημοφιλής τακτική εξόντωσης των ενοχλητικών..........επισκεπτών!, αλλά και γιατί το κατάλληλο αντίδοτο (Βιταμίνη Κ ) είναι και αυτό ευρέως διαθέσιμο.

Η προσωπική μου γνώμη είναι πως το ποντικοφάρμακο, αντιθέτως, είναι το πιο επικίνδυνο από όλα τα δηλητήρια και ίσως το πιο "ύπουλο" ως προς την δράση του.

Εξηγώ:

Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης από ποντικοφάρμακο, που είναι κυρίως αιμορραγίες, ξεκινούν 1-3  (συνήθως 3) ημέρες μετά την κατανάλωση της τοξικής δόσης. Κατά συνέπεια, ένας ιδιοκτήτης θα καταλάβει πως κάτι συμβαίνει στο ζώο του, περίπου 3 ημέρες μετά την κατανάλωση του δηλητηρίου, όταν θα είναι πια μάλλον "αργά"! Πέρα από αυτό, οι αιμορραγίες που προκαλούνται ΔΕΝ είναι πάντοτε εμφανείς! Μπορεί να είναι οξείες και καταληκτικές ή αργές και παρατεταμένες. Μπορεί να είναι εμφανείς: αιμορραγίες από τη μύτη, το στόμα, το έντερο, αλλά μπορεί να είναι και εσωτερικές: από το θώρακα ή στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Άρα, είναι πολύ ευκολότερο να πεθάνει ένα ζώο από ποντικοφάρμακο απ'ότι με οποιοδήποτε άλλο δηλητήριο, ΕΚΤΟΣ αν ο ιδιοκτήτης του αντιληφθεί την πρόσληψη του δηλητηρίου ΕΓΚΑΙΡΑ!

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: εξαρτώνται από το σημείο πρόκλησης των αιμορραγιών και ΔΕΝ είναι πάντοτε αιμορραγία από τη μύτη, το στόμα ή το έντερο. Μπορεί να είναι το κεντρικό νευρικό σύστημα οπότε το ζώο θα εκδηλώσει σοβαρά νευρολογικά προβλήματα ( επιληπτικές κρίσεις ) ή ακόμα και αιφνίδιο θάνατο, ή μπορεί να είναι στους πνεύμονες, οπότε το ζώο θα εκδηλώσει σοβαρή δύσπνοια.

Διαβάστε την ιστορία της Μέρφη, ΕΔΩ

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: βασίζεται είτε στο ιστορικό ( ιδιοκτήτης που είδε το ζώο να τρώει το ποντικοφάρμακο ) , είτε στην κλινική και εργαστηριακή (εξετάσεις αίματος), εικόνα του ζώου.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: βιταμίνη Κ1.( ανθρώπινο σκεύασμα - Konakion ). Η χορήγηση του αντιδότου εξαρτάται από το είδος του ποντικοφάρμακου που καταναλώθηκε, την ποσότητά του και φυσικά το είδος και μέγεθος του ζώου.

Η χορήγηση της βιταμίνης Κ μπορεί να γίνει είτε με ΥΠΟΔΟΡΙΑ ( κάτω από το δέρμα ) ένεση, είτε από το στόμα. Η ενδομυϊκή ή ενδοφλέβια χορήγηση ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ.

Για την απαιτούμενη δοσολογία ρωτήστε τον κτηνίατρό σας.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: αναλόγως των συμπτωμάτων που μπορεί να έχουν ή να μην έχουν ακόμα εκδηλωθεί, τα μέτρα αντιμετώπισης είναι κυρίως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΑ . Σε βαριές δηλητηριάσεις μπορεί ακόμα να χρειαστεί και μετάγγιση αίματος.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IV.ΦΑΡΜΑΚΑ.

ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ

ΑΣΠΙΡΙΝΗ

 

V.ΑΛΛΕΣ ΔΗΛΗΤΗΙΑΣΕΙΣ

ΜΟΥΧΛΙΑΣΜΕΝΕΣ ΤΡΟΦΕΣ

Συνήθης πηγή αυτών των δηλητηριάσεων είναι τα...."σκουπίδια"! Αδέσποτα κυρίως αλλά και οικόστια κατοικίδια συχνά εξερευνούν τους κάδους απορριμάτων και καταναλώνουν μουχλιασμένες τροφές.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Οι τοξίνες που βρίσκονται σε αυτές τις τροφές μπορεί να προκαλέσουν μέτρια έως πολύ σοβαρά συμπτώματα μεταξύ των οποίων: εμετό, νευρικότητα,αστάθεια, μυϊκούς τρόμους, ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ με αποτέλεσμα σοβαρή υπερθερμία/θερμοπληξία. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν ώρες έως ημέρες, συνήθως όμως υποχωρούν μετά την χορήγηση ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗΣ αγωγής από κτηνίατρο.

ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ

 

ΚΥΑΝΟΒΑΚΤΗΡΙΑ-ΚΥΑΝΟΦΥΚΗ-ΜΠΛΕ/ΠΡΑΣΙΝΑ ΦΥΚΙΑ

 

Τα κυανοβακτήρια ή κυανοφύκη είναι μικροσκοπικά βακτήρια που μπορεί να βρίσκονται σε γλυκά νερά λιμνών,υπεράλμυρα νερά ή βρεγμένο χώμα.

Οι μαζικές συναθροίσεις των κυανοβακτηρίων είναι γνωστές με τον όρο "ανθίσεις του νερού"-water blooms και χαρακτηρίζονται τόσο από πυκνό αριθμό κυττάρων διασκορπισμένων στο νερό όσο και από το σχηματισμό στρωμάτων ακαθαρσιών στην επιφάνεια του νερού. Ορισμένα κυανοβακτήρια παράγουν κατά τη φυσιολογική τους ανάπτυξη χαρακτηριστικές οσμές. Κάτω από ιδανικές περιβαλλοντικές συνθήκες, μπορούν να παράγουν ισχυρές τοξίνες που μπορεί να δηλητηριάσουν ζώα και ανθρώπους!!!

Οι σκύλοι,είναι πιο επιρρεπής σε αυτού του είδους την δηλητηρίαση όταν καταναλώνουν τα τοξικά αυτά φύκια πίνοντας νερό από μολυσμένες πηγές

 

ή κολυμπώντας σε μολυσμένα νερά. Πολύ μικρές ποσότητες μολυσμένου νερού είναι αρκετές για να επιφέρουν θάνατο!

ΟΙ ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΠΙΡΡΕΠΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΙΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΣΥΧΝΩΝ ΕΞΟΔΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥΣ ΣΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΟΛΥΣΜΕΝΑ ΝΕΡΑ.

 

 

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Εξαρτώνται κατά πολύ από το είδος της τοξίνης που περιέχεται στο νερό η οποία μπορεί να προσβάλλει το ΗΠΑΡ ( συκώτι) ή το ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ του ζώου.

Τα συμπτώματα της ηπατικής βλάβης περιλαμβάνουν: διάρροια με αίμα, εμετό,λήθαργο, αδυναμία, αναιμία,ίκτερο,αποπροσανατολισμό,επιληπτικές κρίσεις, κώμα και θάνατο!!! αρκετές ημέρες μετά λόγω κατάρρευσης της λειτουγρίας του ήπατος.

Τα συμπτώματα από την προσβολή του νευρικού συστήματος περιλαμβάνουν: σιελόρροια, δακρύρροια, μυϊκούς τρόμους, παράλυση, δυσκολία στην αναπνοή και θάνατο μέσα σε λίγες ώρες από την έκθεση του ζώου, από ασφυξία.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Μαρτυρία του ιδιοκτήτη για κατανάλωση από το ζώο μολυσμένου νερού, αποδεικτικά στοιχεία πάνω στο ζώο (φύκια στο τρίχωμα ή γύρω από το στόμα, δυσάρεστη οσμή,κτλ).

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: δεν υπάρχει.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: κυρίως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ.  Επιθετική υποστηρικτική αγωγή με ορούς , έλεγχο των σπασμών και επιληπτικών κρίσεων, χορήγηση ΟΞΥΓΟΝΟΥ!!! Η πρόγνωση για τα ζώα που δηλητηριάσθηκαν με αυτό τον τρόπο είναι δυστυχώς κακή.

Τέτοια ατυχήματα είναι συχνά κατά την κυνηγετική περίοδο και ΕΣΦΑΛΜΕΝΑ εκλαμβάνονται από τους κυνηγούς ως περιστατικά εσκεμμένης δηλητηρίασης ( ΦΟΛΑΣ)!!!!!

ΜΗΝ ΑΓΝΟΕΙΤΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΤΑΜΠΕΛΕΣ...............ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΥΣΙΚΑ!

 

 

 

 

 

ΑΝΤΙΨΥΚΤΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ- ΑΙΘΥΛΕΝΙΚΗ ΓΛΥΚΟΛΗ

 

 

 

 

 

 

 

Αιθυλενική γλυκόλη είναι η θανατηφόρος ουσία που περιέχεται στα αντιψυκτικά αυτοκινήτων και είναι γνωστή ως το "γλυκό" δηλητήριο λόγω της γλυκιάς της γεύσης! Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες κατοικιδίων που είναι γνώστες της θανατηφόρου δράσης αυτού του χημικού σκευάσματος, φροντίζουν να το αποθηκεύουν σε μέρη που δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση οι σκύλοι και οι γάτες τους.

Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνετε και εσείς που μέχρι σήμερα δεν το γνωρίζατε!

Περιστατικά δηλητηρίασης έχουν αναφερθεί τόσο σε σκύλους όσο και σε γάτες που κατανάλωσαν την συγκεκριμένη ουσία είτε απ'ευθείας από το μπουκάλι, είτε έγλειψαν από το πάτωμα του γκαράζ αυτοκινήτων, είτε ήπιαν από λασπώδη νερά που είχαν μολυνθεί.

Η θανατηφόρος δόση είναι δυστυχώς πολύ μικρή: Μόλις 1,5-4ml ανά κιλό σωματικού βάρους για τις γάτες και 4-6ml ανά κιλό για τους σκύλους. Ένα κουταλάκι του γλυκού αυτής της ουσίας δηλαδή, αρκεί για να σκοτώσει μια γάτα.

Η ουσία αυτή απορροφάται ταχύτατα από τον πεπτικό σωλήνα του ζώου και μεταβολίζεται ή αποβάλλεται σχεδόν άθικτη μέσω των νεφρών σε 24 ώρες.

Η σημαντικότερη τοξική της δράση έχει να κάνει με την βλάβη που προκαλείται στους νεφρούς και την ΟΞΕΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ.

Η ταχύτητα αντιμετώπισης αυτής της δηλητηρίασης καθορίζει σε μεγάλο ποσοστό την πρόγνωση!

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: ποικίλλουν ανάλογα με την ποσότητα που καταναλώθηκε και το χρονικό διάστημα από την πρόσληψη του δηλητηρίου έως την έναρξη της θεραπείας.

Τρία στάδια συμπτωμάτων μπορεί να εκδηλώσει το ζώο που έλαβε μια τέτοια ουσία:

ΣΤΑΔΙΟ 1: 30 λεπτά έως 12 ώρες μετά την κατάποση.  Το ζώο δείχνει ασυνήθιστα "χαρούμενο", σαν ....."μεθυσμένο"! Ασυντόνιστο βάδισμα, σιελόρροια, εμετός, υπερβολική δίψα και ούρηση. Επιληπτικές κρίσεις μπορεί να εμφανιστούν σε αυτό το χρονικό διάστημα.

ΣΤΑΔΙΟ 2: 12 έως 24 ώρες μετά την κατάποση. Ενώ όλα τα πρώτα συμπτώματα φαίνεται να υποχωρούν, σοβαρές επιπλοκές και προσβολή των εσωτερικών οργάνων του ζώου αρχίζουν εξελίσσονται σταδιακά!!!!

ΣΤΑΔΙΟ 3: Στις γάτες αυτό το στάδιο εκδηλώνεται σε 12-24ώρες, ενώ στους σκύλους σε 36-72ώρες. Σε αυτό το στάδιο εκδηλώνεται σοβαρή ΟΞΕΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ! η οποία εκδηλώνεται με ανορεξία, λήθαργο, σιελόρροια, δυσοσμία από το στόμα, σοβαρούς εμετούς, κώμα, έως και επιληπτικές κρίσεις.

4-7 ώρες αργότερα, εκδηλώνονται συμπτώματα από το Κεντρικό νευρικό σύστημα: κατάπτωση, αταξία, νυσταγμός ( ρυθμικές κινήσεις των ματιών), μυϊκός τρόμος, μειωμένα αντανακλαστικά, ίσως σπαμοί και επιληπτικές κρίσεις.

Αν η ποσότητα που καταναλώθηκε ήταν πολύ μεγάλη, ο θάνατος μπορεί να επέλθει σε 12 ώρες.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Σίγουρα απαιτούνται αποδεικτικά στοιχεία. Η γλυκιά οσμή στην αναπνοή του ζώου προδίδει την δηλητηρίασή του.

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: Πολύ ειδικό και ακριβό! (4-Μεθυλπυραζόλη,Αιθανόλη). Αν χορηγηθεί έγκαιρα ( μέσα στις πρώτες 3 ώρες για τις γάτες), σώζει ζωές!!!!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: Η αντιμετώπιση αυτής της δηλητηρίασης είναι ιδαίτερα δύσκολη, κυρίως λόγω της ταχύτητας απορρόφησης της τοξικής ουσίας από το σώμα του ζώου.

Η ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΣΕ ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ, ΜΕΤΡΑ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΩΟ!!!!!

ΣΤΡΥΧΝΙΝΗ

 

ΕΝΤΟΜΑ(ΣΦΗΚΕΣ-ΜΕΛΙΣΣΕΣ)

Ένα πολύ συχνό ανοιξιάτικο και καλοκαιρινό κυρίως ατύχημα των μικρών μας φίλων είναι το τσίμπημα από σφήκες και μέλισσες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ............ ΕΔΩ

ΒΑΤΡΑΧΙΑ

Συχνές είναι οι κλήσεις επειγόντων στην κτηνιατρική πράξη που αφορούν σε περιστατικά δαγκώματος ή επαφής σκύλων κυρίως με βατράχια.

Είναι γνωστό πως υπάρχουν συγκεκριμένα είδη δηλητηριωδών βατράχων ( Bufo alvarius και Bufo marinus) που ευτυχώς για εμάς, ζουν σε τροπικά μέρη του πλανήτη.

 

Στο σώμα των βατράχων αυτών υπάρχουν κάποιες ισχυρότατες τοξίνες οι οποίες είναι ικανές να σκοτώσουν ένα σκύλο που ήρθε σε επαφή με το δέρμα τους ( δαγκώνοντας ένα τέτοιο ζώο) ή ήπιε νερό στο οποίο απλώς κάθισε ένας τέτοιος βάτραχος.

Έντονη σιελόρροια με αφρούς είναι το πρώτο σύμπτωμα που παρατηρείται και στη συνέχεια εκδηλώνεται δυσκολία στην αναπνοή, επιληπτικές κρίσεις , αρρυθμίες και ξαφνικός θάνατος!!!!!

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: δεν χρειάζεται πανικός διότι όπως είπαμε, ΔΕΝ υπάχουν δηλητηριώδη είδη βατράχων στην Ελλάδα. Η επαφή το στόματος όμως ακόμα και με τον κοινό βάτραχο, μπορεί να προκαλέσει έντονη σιελόρροια στο σκύλο.

Πλύση του στόματος του ζώου με άφθονο κρύο νερό και συμβουλή από κτηνίατρο σε περίπτωση εκδήλωσης "περίεργων" συμπτωμάτων είναι αυτό που πρέπει κανείς να κάνει άμεσα.

 

 

 

 

 

 

VΙ."ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ" Ή "ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΕΣ" ΟΥΣΙΕΣ.

ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ- CANNABIS SATIVA

!!!!!!!!!!!!

Θα αναρωτιέστε ίσως, "Τι δουλειά έχει αυτή η ουσία, σε ένα άρθρο για τις δηλητηριάσεις των κατοικιδίων! Και με το δίκιο σας ενδεχομένως.

Αυτό για το οποίο μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι πως οι πληροφορίες που ακολουθούν ΔΕΝ είναι ούτε μυθοπλασίες, ούτε  προσπάθεια εντυπωσιασμού!

Κάποιοι κτηνίατροι, ανά τον κόσμο, έχουμε κατά την διάρκεια της θητείας μας έρθει αντιμέτωποι με τέτοιου "τύπου" δηλητηριάσεις σε κατοικίδιους σκύλους,γάτες ή ακόμα και................αρουραίους!

Κάτι άλλο για το οποίο μπορώ να σας διαβεβαιώσω είναι πως η τοξίκωση-δηλητηρίαση ενός ζώου από το παραπάνω "φυτό" ΔΕΝ μπορεί να γίνει με..........αυτόν τον τρόπο!

 

 

 

 

 

 

 

 

Συνήθως πρόκειται για ΑΤΥΧΗ πρόσληψη του φυτού από το στόμα, όταν ο σκύλος ή η γάτα "μασουλίσουν" φύλλα από το ένοχο φυτό ή  εισπνεύσουν για αρκετή ώρα τον..........καπνό του!

 

 

 

 

 

 

 

 

Αναλόγως της ποσότητας που θα προσληφθεί, μπορεί κανείς να καταλήξει με έναν ...πολύ χαρούμενο σκύλο

................αλλά δυστυχώς και με έναν ΝΕΚΡΟ σκύλο!

Η δραστική ουσία που περιέχεται σε αυτό το φυτό, τετραϋδροκαναβιτόλη, απορροφάται ταχύτατα από τον πεπτικό σωλήνα εφόσον καταποθεί, αλλά και ο καπνός επίσης απορροφάται πολύ γρήγορα από τους πνεύμονες.

3 γραμμάρια ανά κιλό σωματικού βάρους είναι αρκετά για να δηλητηριάσουν έναν σκύλο, ενώ για την γάτα χρειάζονται μόλις 0.2γραμμάρια ανά κιλό.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: Κατάπτωση/κατάθλιψη, αταξία, απώλεια συντονισμού κινήσεων, νυσταγμός(ρυθμικές κινήσεις των ματιών), καθώς και μυδρίαση. Πιο σοβαρά συμπτώματα περιλαμβάνουν: εναλλαγές μεταξύ κατάπτωσης και υπερδιέγερσης, παραισθήσεις οι οποίες στον σκύλο εκδηλώνονται με ανεξήγητο γαύγισμα ή ακόμα και επιθετικότητα, έως και επιληπτικές κρίσεις. Εμετός, υποθερμία ή υπερθερμία, ταχύπνοια,βραδυκαρδία, υπόταση και κώμα!

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: Για την διάγνωση της συγκεκριμένης δηλητηρίασης απαιτείται ...............ένας πολύ θαρραλέος και ειλικρινής ιδιοκτήτης!!!!!

ΑΝΤΙΔΟΤΟ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ:  Όπως σε όλες τις δηλητηριάσεις, πρωτίστως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΑ μέτρα. Εμετός είναι δύσκολο να προκληθεί λόγω των αντιεμετικών ιδιοτήτων της συγκεκριμένης ουσίας.  Ενεργός άνθρακας και καθαρτικά ίσως βοηθήσουν. Αν το ζώο βρίσκεται σε κατάσταση "ΥΠΕΡΔΙΕΓΕΡΣΗΣ" χρειάζεται άμεση παρέμβαση κτηνιάτρου για την χορήγηση ηρεμιστικού!

*Πολύ σημαντικό! Μέχρι να μεταφερθεί το ζώο στο πλησιέστερο κτηνιατρείο, κρατείστε το σε ήσυχο περιβάλλον μακρυά από θορύβους και αν διαπιστώσετε πως κρυώνει, ζεστάνετέ το.

Σε αυτή την κατηγορία πιθανών δηλητηρίων ανήκει και η

Κοκαΐνη!

 

 

VI.ΤΟΞΙΚΑ ΦΥΤΑ

Η δηλητηρίαση των κατοικιδίων ζώων από τοξικά φυτά δεν είναι ιδιαίτερα συχνή στην κλινική πράξη. Παρολαυτά, περιστατικά δηλητηρίασης ακόμα και θανάτου έχουν αναφερθεί, με πιο συχνό θύμα τις γάτες αφού αυτές συνηθίζουν περισσότερο να δοκιμάζουν τα φυτά του κήπου λόγω.........περιέργειας! Και τα κουτάβια βέβαια είναι επιρρεπή σε αυτό τον τύπο δηλητηρίασης, αφού στις πρώτες εξερευνήσεις τους στο σπίτι, το συχνότερο θύμα είναι τα φυτά του κήπου. Ο συχνότερος τρόπος δηλητηρίασης από φυτά είναι η κατάποση. Υπάρχουν όμως και κάποια είδη φυτών, που μόνον η επαφή μαζί τους μπορεί να προκαλέσει τοξίκωση.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ: ποικίλλουν ανάλογα με το είδος του τοξικού φυτού καθώς και την ποσότητα που καταναλώθηκε από το ζώο. Η δραστική ουσία που περιέχεται σε κάθε τοξικό φυτό, μπορεί να προσβάλλει ένα ή περισσότερα από τα παρακάτω συστήματα στον οργανισμό του ζώου και να προκαλέσει ανάλογα συμπτώματα.

1.ΠΕΠΤΙΚΟ: σιελόρροια, οίδημα στη γλώσσα, εμετοί, διάρροιες, αιμορραγικές γαστροεντερίτιδες.

2.ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΟ: βραδυκαρδίες, ταχυκαρδίες, αρρυθμίες, αιφνίδιος θάνατος.

3.ΝΕΥΡΙΚΟ: σπασμοί, επιληπτικές κρίσεις,παράλυση, κώμα.

4.ΜΥΟΣΚΕΛΕΤΙΚΟ: αδυναμία, μυϊκός τρόμος.

5.ΝΕΦΡΟΙ: νεφρική ανεπάρκεια

ΔΙΑΓΝΩΣΗ: συνήθως απαιτούνται "αποδεικτικά" στοιχεία. Η διάγνωση των δηλητηριάσεων αυτών δηλαδή, βασίζεται στην μαρτυρία του ιδιοκτήτη και την προσκόμηση του "ένοχου" φυτού. Βασική προϋπόθεση βέβαια είναι να ξέρει κανείς ποια φυτά είναι πιθανά τοξικά, όχι μόνον με το όνομά τους, αλλά να μπορεί και να τα αναγνωρίζει.Πληροφορίες και φωτογραφίες τοξικών φυτών μπορείτε να βρείτε στο www.aspca.org/toxicplants καθώς και ΕΔΩ.

ΑΝΤΙΔΟΤΑ: Δεν υπάρχουν αντίδοτα για σχεδόν κανένα από αυτά τα φυτά.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ: για την πλειοψηφία των δηλητηριάσεων από φυτά, είναι κυρίως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ. Σε αυτά τα περιστατικά δηλαδή αντιμετωπίζουμε τα συμπτώματα που έχει εκδηλώσει το ζώο.

Η λίστα με τα είδη των πιθανά δηλητηριωδών φυτών είναι "μακρά" και αριθμεί πάνω από 700 διαφορετικά είδη φυτών. Διαβάζοντας αυτή την πληροφορία βέβαια, κάποιος θα σκεφθεί πως μάλλον η συνύπαρξη "ζώου" και "κήπου" είναι αδύνατη. Δεν είναι έτσι τα πράγματα όμως. Υπάρχουν συγκεκριμένα φυτά, άκρως δηλητηριώδη, που καλό είναι να τα γνωρίζουμε και να μην τα φυτεύουμε στους κήπους μας.

Επιλεκτικά θα αναφερθούν μερικά από τα πιο γνωστά και δημοφιλή φυτά που μπορεί ήδη να διακοσμούν τους κήπους σας!!!!

ΚΡΙΝΑΚΙ(Λείριον-Lilium-Lily)

Το πανέμορφο κρινάκι είναι μια μεγάλη κατηγορία αγριολούλουδων με παγκόσμια εξάπλωση. Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά είδη. Τα πιο γνωστά σε όλους μας με τις κοινές τους ονομασίες είναι: Κρίνος, Πασχαλινό κρινάκι, κρινάκι της Παναγιάς.

Τα όμορφα αυτά φυτά δυστυχώς είναι ιδιαίτερα τοξικά για τις γάτες στις οποίες προκαλούν μεταξύ των άλλων, ΟΞΕΙΑ ΝΕΦΡΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ. Η άμεση μεταφορά του ζώου σε κτηνιατρείο και η χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ απαραίτητη.

 

 

Το είδος Lily of the Valley ( Μιγκέ ή Καμπανάκι του Μάη), είναι τοξικό τόσο για τις γάτες όσο και για τους σκύλους και μπορεί να προκαλέσει καρδιαγγειακά προβλήματα, επιληπτικές κρίσεις, ακόμα και θάνατο.

Απαγορεύεται η πρόκληση ΕΜΕΤΟΥ!

ΝΗΡΙΟ Ή ΚΟΙΝΗ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΗ(Nerium Oleander)

 

 

Η τοξική δράση της πικροδάφνης οφείλεται στην Ολεανδρίνη, μια καρδιακή γλυκοσίδη που μπορεί να προκαλέσει μεταξύ των άλλων σοβαρό καρδιακό επεισόδιο και αιφνίδιο θάνατο.

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ-(Narcissus)

Τοξικός για σκύλους και γάτες. Τα σοβαρότερα συμπτώματα είναι: εμετός, σιελόρροια, διάρροια, επιληπτικές κρίσεις ( αν καταναλωθούν μεγάλες ποσότητες), υπόταση, καρδιακές αρρυθμίες. Οι βολβοί του φυτού θεωρούνται ως το πιο δηλητηριώδες μέρος του .

 

ΚΟΛΧΙΚΟ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ-(Colchium autumnale)

Η δηλητηρίαση που προκαλείται μοιάζει με αυτήν από ΑΡΣΕΝΙΚΟ. Ο θάνατος επέρχεται λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας. Αντίδοτο ΔΕΝ υπάρχει.

ΑΖΑΛΕΑ(Rhododendron)

Ιδιαίτερα τοξική για σκύλους και γάτες. Όλα τα μέρη του φυτού και το νέκταρ του θεωρούνται δηλητηριώδη.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ:  εκδηλώνονται πολύ σύντομα, περίπου 20λεπτά έως 2 ώρες από την κατανάλωση του φυτού. Στα κυριότερα συμπτώματα περιλαμβάνονται: εμετός, διάρροια, σιελόρροια, αδυναμία, υπόταση, καρδιακά προβλήματα. Αιφνίδιοι θάνατοι έχουν αναφερθεί και αρκεί η κατανάλωση λίγων φύλλων του φυτού αυτού.

ΠΟΥΡΝΑΡΙ!!!!!!!!(Taxus)

Κάτι που ίσως να ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους κυνηγούς!!!! Όλα τα είδη του γένους Taxus, είναι δηλητηριώδη!

Τα περισσότερα μέρη το δέντρου είναι τοξικά! Το φύλλωμα παραμένει τοξικό ακόμα και όταν μαραθεί και η τοξικότητά του αυξάνεται όταν στεγνώσει. Η τοξίνη που περιέχεται λέγεται Ταξίνη. Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης από πουρνάρι περιλαμβάνουν: εμετό, διάρροια, υπερβολική σιελόρροια. Στις πολύ σοβαρές περιπτώσεις, παρατηρούνται: υποθερμία, βραδυκαρδία, υπόταση, δυσκολία στην αναπνοή, μυϊκός τρόμος έως και σπασμοί. Θάνατος μπορεί να επέλθει και οφείλεται σε καρδιακή και αναπνευστική ανεπάρκεια.

Η αντιμετώπιση είναι κυρίως ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΗ. Πρόκληση εμετού και χορήγηση ενεργού άνθρακα έχουν νόημα αν γίνουν έγκαιρα και πριν την εμφάνιση σοβαρών συμπτωμάτων.

 

 

 

Η λίστα των γνωστών δηλητηριωδών φυτών είναι πραγματικά ατελείωτη και είναι αδύνατον να αναφερθούν όλα. 

Μια καλή συμβουλή θα ήταν, να κάνετε πάντα μια μικρή έρευνα σχετικά με το φυτό που επιλέξατε να διακοσμήσει τον κήπο ή τις γλάστρες σας, πριν το αποκτήσετε. Κάθε φυτό έχει μία "κοινή" και μία "λατινική" ονομασία. Σε αυτή την ιστοσελίδα www.aspca.org/toxicplants όπως και σε αυτήν, www.petpoisonhelpline.com, μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για πάρα πολλά δηλητηριώδη φυτά.

Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες σχετικά με την τοξικότητα ή μη του συγκεκριμένου φυτού.

Άλλα πιθανά δηλητηριώδη φυτά: Amaryllis, Belladonna, Tulips, Hyacinths και άλλα πολλά...................

 

 

Διαβάζοντας κανείς όλα τα παραπάνω δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει την τεράστια δυσκολία στην αντιμετώπιση ενός περιστατικού δηλητηρίασης! Η δυσκολία έγκειται κυρίως στο γεγονός πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΙΔΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΥ , που να το χαρακτηρίζουν(εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις)..

Αντιθέτως, τα περισσότερα δηλητήρια προκαλούν σχεδόν τα ίδια γενικά συμπτώματα, με πιο συχνά: εμετούς/διάρροιες/σπασμούς.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

Κάθε περιστατικό δηλητηρίασης είναι διαφορετικό και μοναδικό, όπως διαφορετικό και μοναδικό είναι το κάθε ζώο.

Ο λόγος για τον οποίο το δικό σας ζώο πέθανε ενώ το ζώο του φίλου σας σώθηκε ενώ και τα δύο κατανάλωσαν το ίδιο ακριβώς δηλητήριο, είναι απλούστατος: πρόκειται για δύο ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικούς οργανισμούς, διαφορετικής σωματικής διάπλασης και φυσικής κατάστασης. Πέραν αυτού, κανείς δεν μπορεί να ξέρει την ποσότητα του δηλητηρίου που το κάθε ζώο κατανάλωσε. Μπορεί οι γενικές αρχές αντιμετώπισης των δηλητηριάσεων να είναι ίδιες για όλες τις περιπτώσεις, όμως η ποικιλία των δηλητηρίων καθώς και οι επιπτώσεις που μπορεί να έχουν σε ένα συγκεκριμένο οργανισμό είναι "ΑΠΕΙΡΕΣ".

 

ΜΗΝ ΠΡΟΤΡΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΜΗΝ ΒΓΑΖΕΤΕ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΣΤΟ ΖΩΟ ΣΑΣ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣΠΑΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΤΟΝ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟ ΣΑΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ.

 

 

 

• ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΕΩΝ   ΕΔΩ

• Βρείτε πληροφορίες για τα φάρμακα πρώτης ανάγκης που μπορείτε να έχετε στο σπίτι για να βοηθήσετε το ζώο σας σε περίπτωση ανάγκης ΕΔΩ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:

 

1.Veterinary Emergency and Critical Care manual : Karol A . Mathews.

 

2.BSAVA Manual of Canine and Feline Emergency and critical care.

3.Handbook of Poisoning in Dogs and Cats: Alexander Campbell and Michael Chapman

4.www.petpoisonhelpline.com

5.www.aspca.org/toxicplants

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΑΙ!

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι σαφής και μονολεκτική!

Η Λεπτοσπείρωση όπως ήδη εξήγησα είναι μια επικίνδυνη "Ζωονόσος", με κρούσματά της να αναφέρονται σε πολλές αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες ανά τον κόσμο και φυσικά και στην χώρα μας. Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ(Κένρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων),κάθε χρόνο καταγράφονται στην Ελλάδα περίπου 20 κρούσματα (το 2013, αναφέρθηκαν 24κρούσματα).

Η Λεπτοσπείρωση θεωρείται η ζωονόσος με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση.

Θεωρητικά, όλοι οι ορότυποι του μικροβίου θα μπορούσαν να προσβάλλουν τον Άνθρωπο. Πιο συχνή και επικίνδυνη όμως θεωρείται η προσβολή από την Leptospira Icterohaemorrhagiae.

Η μετάδοση της λεπτόσπειρας στον Άνθρωπο μπορεί να γίνει είτε ΑΜΕΣΑ είτε ΕΜΜΕΣΑ.

♦Στην ΑΜΕΣΗ μετάδοση,η είσοδος του μικροβίου στο σώμα του Ανθρώπου γίνεται είτε από τους βλεννογόνους (πχ.Έσω επιφάνεια ματιών,Στόμα,Μύτη) είτε από αμυχές και εκδορές του δέρματος, μετά από επαφή με ΜΟΛΥΣΜΕΝΑ ούρα ή ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ ζώων.

♦Στην ΕΜΜΕΣΗ μετάδοση, η είσοδος του μικροβίου στο σώμα γίνεται πάλι από τις ίδιες οδούς, αλλά μετά από επαφή του Ανθρώπου με ΜΟΛΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΟΥΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!(μολυσμένα νερά, μολυσμένη τροφή).

Η ΕΜΜΕΣΗ οδός μόλυνσης του Ανθρώπου είναι η συχνότερη και πιο επικίνδυνη, αφού σπάνια θα σκεφθεί κανείς την πιθανότητα να μολυνθεί από κάτι τόσο σοβαρό όταν:

-Πίνει νερό από μια πηγή αγνώστου καθαριότητας.

-Κολυμπάει σε μια λίμνη.

-Διασκεδάζει κάνοντας υδάτινα σπορ.

-Τρώει φρέσκα λαχανικά και φρούτα από τον κήπο του..............

Μετά την είσοδό του το μικρόβιο μεταφέρεται με το αίμα σε όλο σχεδόν το σώμα του Ανθρώπου με κυριότερο στόχο τους νεφρούς, το συκώτι, τις μήνιγγες του εγκεφάλου, τους οφθαλμούς.

 

Στις ομάδες ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ανήκουν άνθρωποι που είτε μέσω επαγγελματικών είτε μέσω ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων εκτίθενται στον κίνδυνο επαφής τους με το μικρόβιο της Λεπτοσπείρωσης.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ:

 

-Επαγγελματίες του Κτηνιατρικού χώρου

(Κτηνίατροι και εργαζόμενοι σε κτηνιατρεία, κτηνοτροφικές μονάδες, σφαγεία. Κτηνοτρόφοι. Αγρότες. Εργαζόμενοι σε Pet-Shops)

-Κυνηγοί.

-Στρατιωτικό προσωπικό.

-Εργαζόμενοι στο χώρο της δημόσιας καθαριότητας και αποκομιδής σκουπιδιών.

-Εργαζόμενοι στις αποχετεύσεις

και γενικότερα άνθρωποι που μπορεί να έχουν είτε ΑΜΕΣΗ είτε ΕΜΜΕΣΗ επαφή με μολυσμένα ζώα και άγρια τρωκτικά.

Ψυχαγωγικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν επαφή με μολυσμένα νερά και έδαφος (υδάτινα σπόρ,κολύμπι σε λίμνες / ποτάμια, ψάρεμα, διάφορα σπορ σε λασπώδεις περιοχές κτλ) επίσης μπορεί να ευθύνονται για την έκθεση Ανθρώπων στον κίνδυνο της Λεπτοσπείρωσης.

 

◊Το ότι η Λεπτοσπείρωση λοιπόν μπορεί να προσβάλλει τον Άνθρωπο είναι σαφές, γνωστό και σίγουρο.

 

◊Το ότι τα άγρια τρωκτικά (αρουραίοι και ποντίκια) είναι η βασική πηγή άμεσης ή έμμεσης μετάδοσης, είναι επίσης σίγουρο.

Αυτό που παραμένει προς αποσαφήνιση και περαιτέρω έρευνα, είναι ο ρόλος των κατοικιδίων σκύλων και γατών στη μετάδοση της νόσου στον Άνθρωπο.

Προς αποφυγήν λοιπόν παρεξηγήσεων και πανικού, είναι αναγκαίο να διευκρινήσουμε πως:

Δεν γνωρίζουμε προς το παρόν το ακριβές ποσοστό κινδύνου μετάδοσης της νόσου στον Άνθρωπο από μολυσμένους σκύλους και γάτες!

Όλα τα μέχρι στιγμής δεδομένα βασίζονται σε συγκριτικές μελέτες και έρευνες που γίνονται μεταξύ ζώων (σκύλων) και Ανθρώπων που ζουν στα ίδια περιβάλλοντα και σε στενή επαφή. Δηλαδή, εξετάζονται ταυτόχρονα άρρωστα από Λεπτοσπείρωση ζώα και οι Άνθρωποι που βρίσκονται σε στενή επαφή μαζί τους για να εξαχθούν στατιστικά αποτελέσματα ως προς τα ποσοστά μόλυνσης των Ανθρώπων από μολυσμένους σκύλους. Μέχρι στιγμής, τα αποτελέσματα αυτά δεν δείχνουν το ποσοστό μόλυνσης Ανθρώπων άμεσα από τους μολυσμένους σκύλους να είναι υψηλό και άλλοι το αποδίδουν στην βραχύτερη αποβολή του μικροβίου με το ούρο του σκύλου απ'ότι με το ούρο των τρωκτικών ενώ άλλοι, στη χορήγηση αντιβιοτικών στους άρρωστους σκύλους που μειώνει την Λεπτοσπειρουρία.  Απαιτείται ΟΜΩΣ ακόμα πολύ δουλειά και έρευνα σε αυτό το θέμα.

ΓΙ'ΑΥΤΌΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΥΣΤΗΝΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ, Η ΛΗΨΗ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΥΣ ΑΠΟ ΛΕΠΤΟΣΠΕΙΡΩΣΗ Ή ΥΠΟΠΤΟΥΣ ΣΚΥΛΟΥΣ!

Ο ρόλος του Κτηνιάτρου είναι ξεκάθαρος και σημαντικότατος στην ενημέρωση των ιδιοκτητών σκύλων που νοσούν από Λεπτοσπείρωση ή θεωρούνται ύποπτοι, αλλά ακόμα και υγιών σκύλων που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ (ή σε επικίνδυνες περιοχές 2-3 φορές το χρόνο).

Ο Κτηνίατρος που ενδιαφέρεται τόσο για την υγεία του ζώου σας όσο και για την δική σας, θα σας συμβουλεύσει να ζητήσετε την βοήθεια ειδικού Ιατρού Παθολόγου στην περίπτωση υποψίας της νόσου στο ζώο σας. Αυτή τη συμβουλή ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ. Στον προσωπικό σας Ιατρό θα πρέπει να πείτε όλη την αλήθεια για την κατάσταση του ζώου σας αλλά και τις πιθανές υποψίες σας για την πηγή μόλυνσης του ζώου σας.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:

♦Ακόμα και αν ο σκύλος ΔΕΝ ευθύνεται άμεσα για την μετάδοση της νόσου στον Άνθρωπο, είναι λογικό να σκεφθείτε πως εκεί που ο Σκύλος σας βρήκε το μικρόβιο, εκεί μπορεί να το βρείτε και εσείς!!!!!

♦Από τη στιγμή που ένα οικόσιτο ζώο μολύνθηκε από Λεπτοσπείρωση, είναι αφελές να αγνοείται ο συνεχής κίνδυνος μόλυνσης του Ιδιοκτήτη ή επαναμόλυνσης του ίδιου του ζώου στο μέλλον, από την ίδια πηγή!!!!!

♦Και σε ακόμα πιο απλή γλώσσα: οι περισσότεροι οικόσιτοι σκύλοι ζουν και κινούνται σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα ( σπίτια, αυλές, μπαλκόνια, χωράφια, συγκεκριμένες αλάνες και πάρκα για τις βόλτες τους κτλ.) Η Λεπτοσπείρωση ΔΕΝ πέφτει από τον ουρανό! Δεν την στέλνουν οι εξωγήινοι για να μας εξοντώσουν. ΔΕΝ μας την ψεκάζουν! Είναι υπαρκτός κίνδυνος και βρίσκεται πολύ συχνά στο περιβάλλον μας.

ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΠΛΟ ΧΑΔΙ ΣΤΟ ΥΓΙΕΣ Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΟ ΖΩΟ ΜΑΣ!

♥ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΘΗΚΕ Ο ΣΚΥΛΟΣ ΣΑΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΛΥΝΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ! (άμεσα από την επαφή με τρωκτικά, έμμεσα από την επαφή με μολυσμένο περιβάλλον από το ούρο τρωκτικών).

Για όσους λοιπόν καθησυχάζονται από κάποιες ανυπόστατες στατιστικές ή έρευνες που επιμένουν πως η Λεπτοσπείρωση δεν μεταδίδεται από το σκύλο στον Άνθρωπο, τους απαντώ πως δεν θα μπορούσε κανείς να το εύχεται να είναι έτσι τα πράγματα, περισσότερο από εμένα και τα εκατομμύρια συναδέλφων ανά τον κόσμο ( Κτηνίατρος είμαι και έρχομαι σε επαφή καθημερινά με άρρωστα και ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΑ ζώα) , αλλά πρέπει να έχουμε την ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ να σκεφθούμε πως:

♥ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΛΕΠΤΟΣΠΕΙΡΩΣΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΜΑΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΕΜΑΣ!!!!!

Η έρευνα δε, έρχεται να επιβεβαιώσει την παραπάνω θέση (Brod et.al.20015): βρέθηκαν αντισώματα σε Ανθρώπους, κατά οροτύπων του σκύλου. Αυτό υποδεικνύει τον πιθανό ρόλο του σκύλου ως ΦΟΡΕΑ της νόσου στον Άνθρωπο.

Η μετάδοση της Λεπτοσπείρωσης από Άνθρωπο σε Άνθρωπο είναι εξαιρετικά σπάνια και μπορεί να συμβεί μέσω σεξουαλικής επαφής ή και του μητρικού θηλασμού.

Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα επιστημονικά δεδομένα (2015), εμβόλιο κατά της Λεπτοσπείρωσης του Ανθρώπου δεν κυκλοφορεί στη χώρα μας. Εμβόλιο κατά της Λεπτοσπείρωσης (κατά συγκεκριμένων αροτύπων ανάλογα με την περιοχή) κυκλοφορεί στην Κούβα, τη Γαλλία, την Κίνα και τη Ρωσία και είναι διαθέσιμο σε άτομα που ανήκουν στις ομάδες Υψηλού κινδύνου.

Επιστήμονες σε όλο τον κόσμο μιλούν για την Λεπτοσπείρωση ως μια επικίνδυνη Επανεμφανιζόμενη Απειλή, εκφράζουν τον προβληματισμό τους σχετικά με την ανάγκη δημιουργίας νέων μεθόδων διάγνωσης της νόσου και πρόληψής της. Ιδιαίτερα τονίζουν την ανάγκη αναφοράς των κρουσμάτων Λεπτοσπείρωσης σε ζώα και Ανθρώπους ανά τον κόσμο προκειμένου να εξάγονται συμπεράσματα για την επιδημιολογία της νόσου και να λαμβάνονται τα απαραίτητα μέτρα προστασίας της Δημόσιας Υγείας!

 

 

 ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ..................

14.ΠΩΣ ΕΚΔΗΛΩΝΕΤΑΙ Η ΛΕΠΤΟΣΠΕΙΡΩΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ?